روز تولد تو...

هنوز تولدت را یادم هست...

روزی که تازه پا به این دنیای پر از حادثه گذاشتی...

آن روز تو را در آغوش مادر دیدم...

چه ساده و شیرین بود آن تولد...

آری !

تولدت را خوب به یاد دارم ...

همانگونه که تولد دوباره ات را برای همیشه به یاد خواهم داشت....

روزی که تو را

تا گوری سرد و خاموش ...

تا غربت یک شب بی پایان...

همراهی کردم  ؛  تا تو را به خاك بسپارند.

آن شب بعد رفتنت ،

‌تنها دستمال پر از اشك و آه و حسرت من ...

روي خاك سرد و غريب رفتنت ،‌ باقي ماند...

بلكه با اين يادگاري ، احساس كني كه تنها نيستي...

و نگاه مرده من...

نگاه مرده من ،‌

آخرين وداع با خاك سرد و غريب رفتنت بود...

مي خواستم در اين لحظه هاي آخر بودن ، بداني كه

 تنها نيستي عزيزم...

اما ! افسوس ...

افسوس...

افسوس...

آري !

درست روز آمدنت ...رفتي...

و اين بار  ، نه در آغوش مادر ،

بلكه تولدت را در آغوش خاك نظاره گر بودم ...

اما ! اين بار  ، چه سخت و تلخ بود ،اين تولد...

چه سخت و تلخ بود...

چه سخت و تلخ...

                                                                  

شرمندگی از خالق خویش

چنان شدم ز گناهان بی حساب خجل

که گشته ام دگر از توبه و ثواب خجل

خدا گواهست که با این کتاب اعمالم

هم از خدا خجل هستم ، هم از کتاب خجل

چنان حجاب کشیدی به کثرت گنهم

که گشته ام زتو و پرده حجاب خجل

گذشت عمر عزیز و هنوز در خوابم

که هم ز عمر شدم خسته ، هم ر خواب خجل

به گرد سفره رحمت گرسنه سر کردم

زکام خشک شدم در کنار آب، خجل

چگونه روی به محشر کنم که وقت سوال

هم از سکوت ملولم هم از جواب خجل

دل خزان زده من بود به فصل بهار

هم از بهار ، هم از گل ، هم از گلاب، خجل

خود از ترابم و از کثرت گناه شدم

هم از تراب خجل، هم زبوتراب خجل

هزار شکر که در سایه کسی هستم

که بود از کرمش ماه و آفتاب خجل

خدا کند نکشد کس، حساب از من

که گشته ام زگناهان بی حساب خجل

 

گفتگو با خدا

گفتگو با خدا 

 

خواب ديدم در خواب با خدا گفتگوي داشتم. خدا گفت :پس ميخواهي با من گفتگو كني؟ گفتم : اگر وقت

 داشته باشيد خدا لبخند زد گفت:وقت من ابدي است . چه سوالاتي در ذهن داري ؛كه مي خواهي از

من بپرسي؟ چه چيز بيش از همه شما را در مورد انسان متعجب مي كند؟ خدا پاسخ داد... اينكه آنها از

 بودن در دوران كودكي ملول مي شوند ؛عجله دارند كه زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دوران كودكي را

مي خورند .... اينكه سلامتشان را صرف به دست آوردن پول مي كنند و بعد پولشان رو خرج حفظ

سلامتي مي كنند... اين كه با نگراني نسبت به آينده زمان حال فراموششان مي شود...آنچنان كه ديگر

نه در آينده زندگي مي كنند و نه در حال...اينكه چنان زندگي مي كنند كه گويي هرگز ننخواهند مرد و

چنان ميميرند كه گويي هرگز زنده نبود اند. خداوند دستهاي مرا در دست گرفت و مدتي هر دو ساكت

مانديم. بعد پرسيدم... به عنوان خالق انسانها ؛مي خواهيد آنها چه درسهايي از زندگي را ياد بگيرند؟

خدا با لبخند پاسخ داد:ياد بگيرند كه نميتوان ديگران را مجبور به دوست داشتن خود كرد اما ميتوان

محبوب ديگران شد ياد بگيرند كه خوب نيست خود را با ديگران مقايسه كنند. ياد بگيرند كه ظرف چند

ثانيه مي توانيم زخمي عميق در دل كساني كه دو ستشان داريم ؛ايجاد كنيم و سالها وقت لازم خواهد

 بود تا ان زخم التيام يابد. با بخشيدن؛بخشش ياد بگيرند.ياد بگيرند كساني هستند كه آنها را عميقا

دوست دارند اما بلد نيستند احساسشان را ابراز كنند يا نشان دهند. ياد بگيرند كه ميشود دو نفر به يك

موضوع واحد نگاه كنند و ان را متفاوت ببينند. ياد بگيرند كه هميشه كافي نيست ديگران آنها را ببخشند

بلكه خودشان هم بايد خود را ببخشند. و ياد بگيرند كه من اينجا هستم....هميشه

                                                                                                         

 (نوشته ريتا استريكاند)

میخواهم کمی از جاده زندگی را قدم زنان در خلوت تنهایی خویش طی کنم

 این روزها خسته ام...

خسته از حتی خوابهای پریشانم که یادآور خاطرات شوم بیداریست...

دیگر از حتی نگاه بسته خویش می ترسم ...

چون مرا به برزخ حادثه ها می برد...

دلم به اندازه تمامی غم ها گرفته است ...

گویی همه بیدادها بر قلب خسته من نشانه رفته اند...

این روزها سرگردان لحظه هایی غریبم ...

و جز رفتن مرهمی ندارم ...

میخواهم کمی از جاده زندگی را قدم زنان در خلوت تنهایی خویش طی کنم ...

مرا ببخش ...

که ناچارم از رفتن.

                                         

زندگی لحظه ای

                                                            آری !

                                 گاهی به زندگی لحظه ای خود عادت می کنیم

                                                  چرا که زنده بودن را

                                      در ثانیه ثانیه این لحظه ها می دانیم

                                                 چرا که ایمان داریم

                                                  خانه و کاشانه ما

                                    در همین کوچ های بی وقت ماست که 

                                                 ییلاق و قشلاقی 

                                                   نمی شناسد