پاییز آشنایان غریب...

                                          لابد

                                         لابد به یاد می آوری 

                                       پاییز آشنایان غریب را...

                                          همان کسانی که

                                              پیوند خود را 

                                                 با فراق

                                            محکم  نمودند.

                                    

بنام حضرت دوست

  

آنگاه که تنها شدی و در جست و جوی یک تکیه گاه مطمئن هستی، بر من توکل نما. 

(نمل/79)

آنگاه که نومیدی بر جانت پنجه افکنده و رها نمی شوی، به من امیدوار باش.(زمر/53)

آنگاه که سر مست زندگانی دنیا و مغرور به آن شوی، به یاد قیامت باش.

(فاطر/ 5)

آنگاه که در پی تعالی و کمال هستی، نیتت را پاک و الهی کن.

(فاطر/ 29-30)

آنگاه که دوست داری به آرزوهایت برسی، به درگاهم دعا کن تا اجابت نمایم.(غافر/60)

آنگاه که دوست داری کسی همواره به یادت باشد، به یاد من باش که من همواره به یاد تو هستم.

 (بقره/152)

آنگاه که دوست داری با من هم سخن شوی، نماز را به یاد من بخوان.

 (طه/14)

آنگاه که روحت تشنه نیایش و راز و نیاز است، آهسته مرا بخوان.

 (اعراف/55)

آنگاه که شیطان همواره در پی وسوسه توست، به من پناه ببر.

 (مومنون/97)

آنگاه که لغزش ها روحت را آزرده ساخت، در توبه به روی تو باز است.

(قصص/67)

 

قربانی( شعر از خانم فروغ فرخزاد)

امشب بر آستان جلال تو

آشفته ام ز وسوسه الهام

جانم از این تلاش به تنگ آمد

ای شعر.......ای الهه خون آشام

دیریست کان سرود خدایی را

در گوش من به مهر نمی خوانی

دانم که باز تشنه خون هستی

اما ...بس است اینهمه قربانی

خوش غافلی که از سر خودخواهی

با بنده ات به قهر چها کردی

چون مهر خویش در دلش افکندی

او را ز هر چه داشت جدا کردی

دردا که تا به روی تو خندیدم

در رنج من نشستی و کوشیدی

اشکم چو رنگ خون شقایق شد

آن را به جام کردی و نوشیدی

چون نام خود به پای تو افکندم

افکندیم به دامن دام ننگ

آه .......ای الهه کیست که می کوبد

آیینه امید مرا بر سنگ؟

در عطر بوسه های گناه آلود

روءیای آتشین تو را دیدم

همرا با نوای غمی شیرین

در معبد سکوت تو رقصیدم

اما...دریغ و درد که جز حسرت

هرگز نبوده باده به جام من

افسوس...ای امید خزان دیده

کو تاج پر شکوفه نام من؟

از من جز این دو دیده اشک آلود

آخر بگو...چه مانده که بستانی؟

ای شعر.......ای الهه خون آشام

دیگر بس است...

اینهمه قربانی !

                                                                

در انتظار نگهی

انتظار

 

نشسته ام سر ره تا که یار باز آید

خزان شدم که دوباره بهار باز آید

ستاره های شب تیرگی نوید آرند

که ماه مردم چشم انتظار باز آید

بلاله های زخون شسته میخورم سوگند

که باغبان سوی این لاله زار باز آید

کویر تشنه شد این بوستان منتظر است

که ابر رحمت پروردگار باز آید

چو نخل خشک گرفتم هزار دست دعا

کز آن بهار مرا برگ و بار باز آید

به اشک مخفی شب زنده دارها سوگند

که صبح خیزد و آن روزگار باز آید

بسان سایه شدم گوشه گیر و منتظرم

که آفتاب من از کوهسار باز آید

زخون دل همه شب دیده را نگاه کنم

مگر بخانه خود آن نگار باز آید

قرار داده ام از دست و میدهم جان هم

اگر قرار دل بی قرار باز آید

از آن نباخته ام جان ز دوریش که مباد

بزحمت افتد و سوی مزار باز آید

زاشک چشمه چشم از آن سبب خشکید

که خون بدامن این جویبار باز آید

 

به سوی کلبه یعقوب مژده بر شیعه                            

که روشنائی آن چشم تار باز آید