تولد وبلاگمون مبارک

                                      تولد وبلاگمون مبارک

در بگشایید

شمع بیارید

عود بسوزید

پرده به یکسو زنید از رخ مهتاب ...

شاید

این از غبار راه رسیده

آن سفری همنشین گم شده باشد .

                                               

                                                       چشم تو روشن

                                                           باغ تو آباد

                                                         دست مریزاد ...

 

گل به کنار است

باده به کار است

گلشن و کاشانه پر ز شور بهار است

بلبل عاشق ! بخوان به کام دل خویش

باغ تو شد سبز و سرخ گل به بر آمد .

                                                 

                                                         جام تو پر نوش

                                                          کام تو شیرین

                                                        روز تو خوش باد ...

در فراق یار

امام خمينى از ولادت تا رحلت

                                

      در روز بيستم جمادى الثانى 1320 هجرى قمرى مطابق با 30

    شهريـور 1281 هجرى شمسى ( 21 سپتامپر 1902 ميلادى) در

      شهرستان خمين   از توابع استان مركزى ايران در خانواده اى

        اهل علـم و هجرت و جهاد و در خـانـدانـى از سلاله زهـراى

     اطـهـر سلام الله عليها, روح الـلـه المـوسـوى الخمينـى پـاى بـر

                                 خـاكدان طبيعت نهاد .

                             
          او وارث سجاياى آباء و اجدادى بـود كه نسل در نسل در كار

   هـدايـت  مردم وكسب مـعارف الهى كـوشيـده انـد. پـدر بزرگـوار امام

        خمينـى  مرحوم آيه الـله سيد مصطفى مـوسـوى از معاصريـن

       مرحـوم آيه الـلـه  العظمـى ميرزاى شيـرازى (رض), پـس از آنكه

       ساليانـى چنـد در نجف  اشـرف علـوم و معارف اسلامـى را فـرا

       گرفته و به درجه اجتهـاد نايل  آمـده بـود بـه ايـران بازگشت و در

      خمـيـن ملجاء مردم و هادى آنان  در امـور دينـى بـود. در حـالـيكه

     بيـش از 5 مـاه ولادت روح الـلـه  نمى گذشت, طاغوتيان و خوانين

    تحت حمايت عمال حكومت وقت نداى حق طلبـى پـدر را كه در برابر

         زورگـوئـيهايشان بـه مقاومت بـر خاسته بـود, با گلـوله پاسـخ

        گفـتـنـد و در مـسير خمـيـن به اراك وى را بـه شهادت رسانـدنـد.

         بستگان شهيـد بـراى اجراى حكـم الهى قصاص به  .تهران (دار

      الحكـومه وقت) رهـسـپار شـدند و بر اجراى عـدالت اصـرار ورزيدند

                                   تا قاتل قصاص گرديد

     بديـن ترتبيب امام خـميـنى از اوان كـودكى با رنج يـتـيـمىآشـنا و با

     مفهوم شهادت روبرو گرديد. وى دوران كـودكـى و نـوجـوانى را تحت

      سرپرستى مادر مـومـنـه اش (بانـو هاجر) كه خـود از خاندان علـم

      و تقـوا و از نـوادگان مـرحـوم آيـه الـلـه خـوانسـارى ( صاحب زبـده 

       التصانيف ) بوده است. همچنيـن نزد عمه مـكـرمه اش ( صاحبـه

      خانم ) كه بانـويى شجاع و حقجـو بـود سپرى كرد اما در سـن 15

           سالگى از  نعمت وجـود آن دو عزيز نيز محـروم گـرديد .

     

                                                  قيام 15 خرداد

 

    ماه محرم 1342 كه مـصادف با خرداد بـود فـرا رسـيد. امام خمينى از

    ايـن فـرصت نهـايت اسـتفاده را در تحـريك مردم بـه قيام عـليـه رژيـم

                               مستبد شاه بعمل آورد .

         امام خمينى در عـصـر عاشـوراى سال 1383 هجرى قمـى( 13

     خرداد 1342شمسى ) در مـدرسه فيضـيـه نطق تاريخـى خـويـش را

                      كه آغازى بر قيام 15 خرداد بود ايراد كرد .

       در هميـن سخنرانى بـود كه امام خمـيـنى بـا صداى بلند خطاب به

      شاه فرمـود : آقا مـن به شما نصيحت مـى كنـم, اى آقاى شـاه ! اى

       جنـاب شاه! مـن به تو نيصحت مى كـنم دسـت بـردار از اين كارها,

       آقا اغـفـال مى كنند تو را. مـن مـيل ندارم كـه يـك روز اگر بـخـواهـند

       تـو بـروى, همه شكر كـنند ... اگر ديكـته مى دهند دسـتت و مى

      گـويند بخـوان, در اطـرافـش فكـر كـن .... نصـيحت مرا بـشـنـو ... ربط

        ما بـيـن شـاه و اسرائيل چيست كه سازمان امنيت مـى گـويد از

       اسرائـيـل حرف نزنـيـد ... مگر شاه اسـرائـيلـى است ؟ شاه فـرمان

       خامـوش كـردن قـيـام را صادر كـرد. نخست جمع زيادى از ياران امام

        خمينـى در شـامگاه 14 خرداد دستگيـر و ساعت سه نيمه شب

        ( سحـرگاه پانزده خـرداد 42 ) صـدها كماندوى اعـزامـى از مركز,

        منزل حضرت امـام را محاصره كردند و ايشان را در حاليكه مشغول

            نماز شب بـود دستگيـر و سـراسـيـمـه بـه تهـران بـرده و در

          بازداشــتگاه باشگاه افـسـران زنـدانـى كـردنـد و غروب آنروز به

      زندان قـصر مـنتقل نمـودنـد . صـبحگاه پـانـزده خـرداد خبـر دستگيرى

        رهـبـر انقلاب بـه تهـران, مـشهـد, شيـراز وديگـر شهرها رسيـد و

                          وضعيتـى مشـابه قـم پـديد آورد .

          نزديكترين نديم هميشگى شاه, تيمـسار حسيـن فردوست در

          خاطراتش از بكارگيرى تجربيات و همكارى زبـده ترين ماموريـن

          سـياسى و امـنيـتى آمريكا براى سركـوب قـيام و هـمچنيـن از

         سراسـيمگـى شاه و دربـار وامراى ارتـش وساواك در ايـن ساعـات

               پرده بـرداشـتـه و تـوضـيح داده است كه چگـونه شـاه و

               ژنـرالهـايـش ديـوانه وار فرمان سركـوب صادر مى كردند .

      امام خمينـى, پـس از 19 روز حبـس در زنـدان قـصـر بـه زنـدانـى در

                     پـادگـان نظامـى عشـرت آبـاد منتقل شـد .

    
         با دستگيرى رهبـر نهـضـت و كـشتار وحشيانه مـردم در روز 15

         خـرداد 42, قيام ظاهرا سركوب شد. امـام خمـينى در حبـس از

         پاسخ گفتـن بـه سئوالات بازجـويان, با شهـامت و اعلام ايـنكه

         هـيـئـت حاكمه در ايـران و قـوه قضائيه آنرا غـير قـانـونـى وفـاقـد

       صلاحـيت مـى داند, اجتـناب ورزيـد. در شامگاه 18 فـرورديـن سال

       1 343 بـدون اطلاع قـبـلى, امام خمينى آزاد و به قـم منتقل مـى

      شـود. بـه محض اطلاع مردم, شـادمـانى سراسر شهر را فرا مـى

      گيرد وجشنهاى باشكـوهى در مـدرسه فـيـضـيـه و شهـر بـه مـدت

      چـنـد روز بـر پا مـى شـود . اوليـن سالگـرد قـيام 15خـرداد در سال

    ۱۳۴۳  با صـدور بيانيه مـشتـرك امام خمـيـنـى و ديگر مراجع تقليد و

      بيانيه هاى جداگانه حـوزه هاى علمـيه گرامـى داشـتـه شـد و به

                  عنـوان روز عزاى عمـومـى معرفـى شـد.

      امـام خمـينـى در هـمـيـن روز ( 4 آبـان 1343 ) بـيانـيـه اى انقلابـى

     صادر كرد و درآن نـوشـت : دنـيا بـدانـد كه هر گرفـتارى اى كـه ملـت

     ايـران و مـلـل مسلمـيـن دارنـد از اجـانب اسـت, از آمـريكاست, ملـل

         اسلام از اجـانب عمـومـا و از آمـريكـا خصـوصـا متنفــر است ...

       آمـريكـاست كه از اسـرائيل و هـواداران آن پشتيبـانـى مـى كنـد.

       آمريكاست كه به اسرائيل قـدرت مـى دهـد كه اعراب مسلـم را

      آواره كند. افشاگرى امام عليه تصـويب لايحه كاپيتـولاسيون, ايران را

               در آبان سـال 43 در آستـانه قيـامـى دوبـاره قرار داد .

      سحرگاه 13 آبان 1343 دوباره كماندوهاى مـسلح اعـزامى از تـهـران

     , مـنزل امام خمـيـنى در قـم را محاصره كـردنـد. شگـفـت آنـكه وقـت

         باز داشت, هـمـاننـد سال قـبـل مصادف با نيايـش شبـانه امام

       خمينـى بـود .حضرت امام بازداشت و بـه هـمراه نيروهاى امـنـيـتى

            مـستقيما بـه فرودگاه مهرآباد تهران اعـزام و بـا يك فـرونـد

          هـواپـيـماى نظامى كـه از قبل آماده شـده بـود, تحت الحـفـظ

         مامـوريـن امـنيـتى و نظامى بـه آنكارا پـرواز كـرد. عـصـر آنـروز

    سـاواك خـبـر تـبـعـيـد امـام را بـه اتهام اقـدام عليه امنيت كشـور ! در

                            روزنـامه ها مـنتـشـر سـاخت.

      عليرغم فضاى خفقان موجى از اعتراضها بـه صـورت تـظـاهـرات در

           بـازار تهران, تعطيلى طولانى مدت دروس حوزه ها و ارسال

        طومارها و نامـه ها به سازمانهاى بيـن المللـى و مـراجع تقليـد

                                      جلـوه گـر شد.

       اقامت امام در تركيه يازده ماه به درازا كشيد در اين مدت رژيم شاه با

          شدت عمل بـى سابقه اى بقاياى مقاومت را در ايران در هـم

        شكـست و در غياب امام خمينى به سرعت دست به اصلاحات 

       آمريكا پـسند زد. اقـامت اجبارىدر تـركيـه فـرصتـى مغـتـنـم بـراى

          امـام بـود تا تـدويـن كتـاب بزرگ تحـريـر الـوسيله را آغاز كند.

    

          بازگشت امام خمينى به ايران

پس از 14 سال تبعيـد

 

     اوايل بهمـن 57 خبر تصميم امام در بازگشت بـه كـشور منتشر شد.

      هر كس كه مى شنيد اشك شوق فرو مى ريخت. مردم 14 سال

      انتظار كشيده بـودنـد. اما در عيـن حال مردم و دوستان امام نگـران

      جان ايشان بـودند چرا كه هنوز دولت دست نشانده شاه سر پا و

        حكومت نظامى بر قرار بود. اما امام خمينى تصميـم خويـش را

    گرفته و طى پيامـهـايى به مردم ايران گـفـته بـود مى خـواهد در ايـن

        روزها سرنـوشـت سـاز و خطير در كنار مردمـش باشد. دولت

      بخـتـيار با هماهنگى ژنرال هايزر فـرودگـاههاى كشـور را به روى

                             پـروازهـاى خـارجى بست.

         دولت بختيار پـس از چنـد روز تـاب مقـاومـت نـيـاورد و ناگزيـر از

         پذيرفتـن خـواست ملت شـد. سرانجام امام خمينـى بامداد 12

        بهمـن 1357 پـس از 14 سال دورى از وطـن وارد كشـور شـد .

    استقبال بـى سـابـقـه مـردم ايـران چنـان عـظـيـم و غـيـر قـابل انكـار

          بــود كه خبرگزاريهاى غربـى نيز ناگزير از اعـتـراف شـده و

                 مستـقـبـليـن را 4 تا 6 ميليون نفر برآورد كردند .

   

                        رحلت امام خمينى

وصال يار ... فراق ياران

 

        امام خمينى هـدفها و آرمانها و هـر آنچه را كه مـى بايــست

       ابـلاغ كنـد , گفته بـود و در عمـل نيز تـمام هستيـش را بـراى

        تحقق هـمان هـدفها بـكار گرفته بـود . اينك در آستـانه نيمه

     خـرداد سـال 1368 خـود را در آماده ملاقات عزيزى مى كرد كه

    تمام عمرش را براى جلب رضاى او صرف كرده بـود و قامتش جز

   در بـرابـر او , در مـقابل هيچ قدرتى خـم نشده , و چشـمانش جز

     براى او گريه نكرده بـود . سروده هاى عارفانه اش همه حاكى

    از درد فـراق و بيان عطـش لحظه وصال محبوب بـود . و اينك ايـن

        لحظه شكـوهمنـد بـراى او , و جانــكاه و تحمل ناپذير بـراى

      پيروانـش , فـرا مـى رسيد . او خـود در وصيتنامه اش نـوشـته

       است : با دلى آرام و قلبـى مطمئن و روحى شاد و ضميرى

     اميدوار به فضل خدا از خدمت خـواهران و برادران مرخص و به

   سـوى جايگاه ابــدى سفر مى كنـم و به دعاى خير شما احتياج

   مبرم دارم و از خداى رحمن و رحيـم مى خـواهـم كه عذرم را در

    كوتاهى خدمت و قصـور و تقصير بپذيـرد و از مـلت امـيدوارم كه

       عذرم را در كـوتاهى ها و قصـور و تقصيـرها بـپذيـرنـد و بـا

                     قــدرت و تصميـم و اراده بــه پيش بروند .

        شگفت آنكه امام خمينـى در يكـى از غزلياتـش كه چنـد سال

                            قبل از رحلت سروده است :

 
 
    انتظار فرج از نيمه خرداد كشم ...

  سالهامى گذرد حادثه ها مى آيد ...

 
     ساعت 20 / 22 بعداز ظهر روز شنبه سيزدهـم خـرداد ماه سـال

         136۷ لحظه وصال بـود . قــلبـى از كار ايستـاد كه ميليـونها

        قلــب را بـه نور خدا و معنـويت احـياء كرده بـود . بــه وسيله

     دوربين مخفـى اى كه تـوسط دوستان امــام در بيمارستان نصب

     شده بـود روزهاى بيمارى و جريان عمل و لحظه لقاى حق ضبط

      شده است. وقتى كه گوشه هايـى از حالات معنوى و آرامـش

     امام در ايـن ايـام از تلويزيون پخـش شـد غوغايى در دلها بر افكند

      كه وصف آن جــز با بودن در آن فضا ممكـن نيست . لبها دائمـا

                             به ذكـر خـدا در حـركت بود.

        در آخرين شب زندگى و در حالى كه چند عمل جراحى سخت و

         طولانى درسن 87 سالگى تحمل كرده بود و در حاليكه چنديـن

          سرم به دستهاى مباركـش وصل بـود نافله شب مى خـواند و

           قـرآن تلاوت مـى كرد . در ساعات آخر , طمانينه و آرامشى

        ملكـوتـى داشـت و مـرتبا شـهادت بـه وحـدانيت خـدا و رسالت

         پيـامبـر اكرم (ص) را زمـزمه مـى كـرد و بـا چنيـن حــالتى بـود

           كه روحـش به ملكـوت اعلى پرواز كرد . وقتى كه خبر رحلت

            امــام منتشر شـد , گـويـى زلزله اى عظيـم رخ داده است ,

        بغضها تـركيـد و سرتاسر ايران و همـه كانـونهايـى كـه در جـهان

       بـا نام و پيام امام خمينـى آشـنا بـودنـد يــكپارچه گـريستند و بـر

      سر و سينه زدنـد . هيچ قلـم و بيـانـى قـادر نيست ابعاد حـادثه را

        و امواج احساسات غير قابل كنترل مردم را در آن روزها تـوصيف

                                            كند.

         مـردم ايـران و مسلمانان انقلابى , حق داشتـند اينـچنيـن ضجه

        كـنند و صحنه هايى پديد آورند كه در تاريخ نمونه اى بـديـن حجم

          و عظـمت براى آن سراغ نداريـم. آنان كسـى را از دست داده

         بـودند كـه عـزت پـايمال شـده شان را بـاز گـردانده بود , دست

           شاهان ستمگر ودستهاى غارتگران آمريكايى و غربـى را از

            سرزمينشان كـوتاه كرده بود , اسلام را احــياء كـرده بــود ,

        مسلمـيـن را عــزت بـخـشـيـده بـــود , جمهـورى اسلامـى را بـر

        پـا كـرده بـود , رو در روى همـه قـدرتهاى جهـنمـى و شيـطانـى

        دنـيا ايستاده بـود و ده سال در بـرابـر صـدها تـوطئه گــــــــری و

       طـرح كـودتا و آشـوب و فتنه داخلـى و خارجـى مقاومت كرده بود

             و 8 سـال دفـاعى را فـرمانـدهـى كرده بـود كه در جبهه

           مقابلـش دشمنـى قـرار داشت كه آشكارا از سـوى هر دو

            قـدرت بزرگ شرق و غرب حمايت همه جانبه مـى شـد .

        مردم ,رهبر محبـوب و مرجع دينـى خـود و منادى اسلام راستيـن

                                را از دست داده بـودند .

       شايـد كسانـى كه قـادر به درك و هضـم ايـن مفاهيـم نيستنـد ,

          اگـر حالات مردم را در فيـلمهاى مـراسـم توديع و تشييع و

        خاكسپارى پيكر مطهر امام خمينـى مشاهده كنـنـد و خـبر مرگ

        دهها تـن كه در مقابل سنگينـى ايـن حادثه تاب تحمـل نيـاورده و

         قـلبـشان از كار ايستـاده بـود را بشنـوند و پيكرهايى كه يكـى 

        پـس از ديـگرى از شـدت تـاثـر بيهوش شـده , بر روى دسـتها در

           امـواج جمعـيت به سـوى درمانگاهها روانه مى شـدند را در

        فيلمها و عكسها ببيننـد , در تفسير ايـن واقعيتها درمانده شوند .

             امـا آنـانكه عشـق را مـى شنـاسنـد و تجـربـه كـرده انـد ,

            مشكلـى نـخواهند داشت . حقيقـتا مردم ايران عاشق امام

           خمينى بـودند و چـه شعار زيبا و گـويايى در سالگرد رحلتـش

                               انتخاب كرده بـودند كه :

                   عشق به خمينـى عشق به همه خوبيهاست .

        روز چهاردهم 136۷ , مجلس خبرگان رهـبـر تشكيل گرديـد و

        پـس از قرائت وصيتنامه امـام خمينى تـوسـط حضرت آيـه الله

      خامنه اى كه دو ساعت و نيـم طـول كشيد , بحث و تبـادل نظر

     براى تعييـن جانشينـى امام خمينـى و رهبر انقلاب اسلامـى آغاز

        شد و پـس از چنديـن ساعت سـرانجام حضرت آيـه الله خامنه

       اى ( رئيـس جمهور وقت ) كه خود از شـاگـردان امـام خمينـى ـ

      سلام الله عليه ـ و از چهره هاى درخشـان انقلاب اسلامـى و از

         يـاوران قيـام 15 خـرداد بـود و در تـمـام دوران نهضت امـام در

         همـه فـراز و نشيبها در جـمع ديگـر يــاوران انـقلاب جـانبـازى

         كرده بود , به اتفاق آرا براى ايـن رسالـت خطير بـرگـزيده شد .

       سالها بـود كه غـربيـها و عوامل تحت حمايتشان در داخل كشـور

       كه از شكست دادن امـام ماءيـوس شـده بـودند وعده زمان مرگ

                                  امـام را مى دادند .

        اما هـوشمندى ملت ايران و انتخاب سريع و شايسته خـبرگان و

       حمايـت فـرزنـدان و پيـروان امـام همه اميدهاى ضـد انقلاب را بـر

         بـاد دادنـد و نه تنها رحلت امـام پايان راه او نبـود بلكه در واقع

        عصر امام خمينـى در پهـنه اى وسيعـتر از گـذشـته آغاز شده

      بـود . مگر انديشه و خـوبى و معنويت و حقيقت مى ميرد ؟ روز و

              شـب پانزدهـم خرداد 67 ميلونها نفر از مردم تهران و

           سـوگوارانى كه از شهرها و روستاها آمـده بـودند , در محل

        مصلاى بـزرگ تهـران اجتماع كردنـد تـا بـراى آخـريـن بـار با پيكر

       مطهر مـردى كه بـا قيـامش قـامت خميـده ارزشها و كرامتها را در

            عصر سياه ستـم استـوار كرده و در دنـيا نهـضتـى از خـدا

       خواهى و باز گشت به فطرت انسانى آغاز كرده بود , وداع كنند.

         هيچ اثرى از تشريـفات بـى روح مـرسـوم در مراسـم رسمى

        نبـود . همه چيز, بسيجى و مردمى وعاشقانه بـود. پيـكر پاك و

        سبز پوش امـام بـر بـالاى بـلنـدى و در حلـقه ميليـونها نفـر از

        جمعيت مـاتـم زده چـون نگينى مى درخشيد . هر كس به زبان

             خويـش با امامـش زمـزمه مى كرد و اشك مـى ريخت .

        سـرتاسـر اتـوبان و راههاى منتهى به مصلـى مملـو از جميعت

                                    سياهپوش بود .

          پـرچمهاى عزا بـر در و ديـورا شهر آويخته و آواى قرآن از تمام

         مساجد و مراكـز و ادارات و مـنازل بگـوش مـى رسيـد . شـب

         كـه فـرا رسيـد هزاران شمع بياد مشعلـى كه امـام افـروخـته

         است , در بـيابـان مصلـى و تپه هـاى اطـراف آن روشـن شـد .

       خـانـواده هـاى داغدار گرداگرد شمعـها نشسته و چشمانشان بر

                           بلنداى نـورانـى دوخته شـده بود .

       فرياد يا حسيـن بسيجيان كه احساس يتيمى مـى كـردنـد و بــر

         سـر و سينه مـى زدنـد فـضا را عـاشـورايـى كرده بـود . بـاور

       اينـكـه ديـگر صداى دلنشيـن امام خمينـى را در حسينيه جماران

         نخـواهند شنيد , طاقتـها را بـرده بـود . مـردم شـب را در كـنار

         پيـكـر امـام بـه صبـح رسانيدند . در نخستنى ساعت بامداد

        شانزده خــرداد , مـيـلـونهـا تـن به امامت آيت الله العظمـى 

        گلپايگانى(ره) با چشمانى اشكبار برپيكر امام نماز گذاردند .

      انبـوهى جمعيت و شكوه حماسه حضـور مـردم در روز ورود امام

     خمـينى به كشـور در 12 بهمـن 1357 و تـكـرار گسـتـرده تـر ايـن

        حماسـه در مـراسـم تشييع پيكر امام , از شگفـتيهاى تـاريخ

    اسـت . خـبرگـزاريهاى رسمـى جهـانـى جمعيت استقبال كننده

    را در سال 1357 تا 6 ميليـون نفر و جمعيت حاضـر در مــراسـم

    تشـييـع را تا 9 ميليـون نفر تخميـن زدند و ايـن در حالى بـود كه

       طى دوران 11 سـاله حكومت امام خمينى بـواسطه اتحـاد

    كشـورها غربـى و شرقى در دشمنى با انـقلاب و تحميل جنگ

     8 ساله و صـدهـا تـوطـئه ديـگـر آنـان , مردم ايـران سخـتيها و

     مشكلات فـراوانـى را تحـمـل كرده و عزيزان بى شمارى را در

   ايـن راه از دست داده بـودند و طـبعا مـى بـايـست بـتدرج خسته

    و دلسرد شـده باشنـد امـا هرگز اينچنيـن نشـد . نسل پرورش

    يـافـته در مكتب الـهى امام خمينى به ايـن فرمـوده امام ايـمان

      كامـل داشـت كه :در جهـان حجـم تحمل زحمـتها و رنجها و

        فداكاريها و جان نثـاريها ومحروميتها مناسب حجـم بـزرگى

    مقصـود و ارزشمندى وعلـو رتـبـه آن است پـس از آنـكه مراسـم

         تـدفيـن به علت شـدت احسـاسات عـزاداران امـكان ادامـه

     نيافت , طـى اطلاعيه هاى مـكرر از راديـو اعلام شـد كـه مـردم

        بـه خانه هايشان بازگردند , مراسـم به بعد مـوكـول شــده و

     زمــان آن بعـدا اعلام شد . براى مسئوليـن تـرديـدى نـبـود كه هر

      چه زمان بگذرد صـدها هزار تـن از علاقه مندان ديگر امـام كـه از

         شهـرهاى دور راهـى تهران شده اند نيز بر جمعيت تشييع

          كننـده افـزوده خـواهـد شـد , ناگزير در بعدازظهر همان روز

       مراسم تـدفـين بـا همان احساسات و بـه دشـوارى انـجـام شـد

          كـه گـوشـه هـايـى از اين مـراسـم بـوسـيـله خبرنگـاران بـه

       جهان مخابره شـد و بدين سان رحلت امام خمينـى نيز همچـون

          حياتـش منـشاء بيـدارى و نهضتـى دوباره شـد و راه و يادش

        جاودانه گرديد چرا كـه او حقيـقت بـود و حقيقت هميشه زنـده

                                    است و فناناپذير .

    

بر گرفته از سایت امام خمینی( ره)

بانوي دو عالم حضرت فاطمه (س)

              

فاطمه فاطمه است

 

آفرینش و زندگی فاطمه این نکته را به اثبات رساند که می‏توان احساسات و انعطاف زنانه را با شعور و درایت حماسی پیوند زد؛ می‏توان از محیط خانه منشأ تحولات اجتماعی و تاریخی شد؛ می‏توان در محراب عبادت با ملک همنوا گردید و از آنجا، پای به مسجد گذاشت و بلاغت را در ادبیات سیاسی و فرهنگی به اوج رساند؛ می‏توان اوج اقتدار زنانه را در خضوع به همسر، پرورش فرزند، خانه‏ داری هدفمند، توجه به علم و معرفت و حضور مؤثر در مهم‏ ترین عرصه‏ های حیات سیاسی و اجتماعی، تعریف کرد و عمر کوتاه زندگی مادی را تا همیشه تاریخ جاودانه ساخت.

‌ فاطمه‌ زهرا(س) شخصیتی ممتاز و برجسته

 

                                                   

شخصیت‌ زهرای‌ اطهر، در ابعاد سیاسی‌ و اجتماعی‌ و جهادی‌، شخصیت‌ ممتاز و برجسته ‌ای‌ است؛ به‌ طوری‌ که‌ همه‌ زنان‌ مبارز و انقلابی‌ و برجسته‌ و سیاسی‌ عالم‌ می‌ توانند از زندگی‌ کوتاه‌ و پرمغز او درس‌ بگیرند.
زنی‌ که‌ در بیت‌ انقلاب‌ متولد شد و تمام‌ دوران‌ کودکی‌ را در آغوش‌ پدری‌ گذراند که‌ مشغول یک‌ مبارزه‌ عظیم‌ جهانی و‌ فراموش‌ نشدنی‌ بود. وی در دوران‌ کودکی‌، سختیهای‌ مبارزه‌ دوران‌ مکه‌ را چشید، به‌ شعب‌ ابی‌طالب‌ برده‌ شد، گرسنگی‌ و سختی‌ و رعب‌ و انواع‌ شدتهای‌ دوران‌ مبارزه‌ مکه‌ را لمس‌ و بعد که‌ به‌ مدینه‌ هجرت‌ کرد، همسر مردی‌ شد که‌ تمام‌ زندگی‌ اش جهاد فی‌سبیل‌الله‌ بود و در تمام‌ قریب‌ به‌ یازده‌ سال‌ زندگی‌ مشترک‌ فاطمه‌ زهرا (س) و امیرالمؤمنین‌(ع)، هیچ‌ سالی‌، بلکه‌ هیچ‌ نیم‌ سالی‌ نگذشت‌ که‌ این‌ شوهر، کمر به‌ جهاد فی‌سبیل‌الله‌ نبسته‌ و به‌ میدان‌ جنگ‌ نرفته‌ باشد و این‌ زن‌ بزرگ‌ و فداکار، همسری‌ شایسته‌ یک‌ مرد مجاهد و یک‌ سرباز و سردار دائمی‌ میدان‌ جنگ‌ را نکرده‌ باشد .

زندگی‌ فاطمه‌ ‌زهرا(س‌)، اگر چه‌ کوتاه‌ بود و حدود بیست‌ سال‌ بیشتر طول‌ نکشید، اما این‌ زندگی‌، از جهت‌ جهاد، مبارزه‌ ، تلاش‌، کار انقلابی‌، صبر انقلابی‌، درس‌، فراگیری‌ و آموزش، سخنرانی‌ و دفاع‌ از نبوت‌ و امامت‌ و نظام‌ اسلامی‌، دریای‌ پهناوری‌ از تلاش‌ و مبارزه‌ و کار و در نهایت‌ هم‌ شهادت‌ است‌.
مقام‌ معنوی‌ این‌ بزرگوار، نسبت‌ به‌ مقام‌ جهادی‌، انقلابی‌ و اجتماعی‌ او به‌ مراتب‌ بالاتر است‌. فاطمه ‌‌زهرا(س‌) به‌ ظاهر، یک‌ بشر و یک‌ زن‌، آن‌ هم‌ زنی‌ جوان‌ است؛ اما در معنا، یک‌ حقیقت‌ عظیم‌ و یک‌ نور درخشان‌ الهی‌ و یک‌ بنده‌ صالح‌ و یک‌ انسان‌ ممتاز و برگزیده‌ است‌.

 

 باغ بهشت وحی را نخل به خون کشیده ام

 بار ملال می برد سرو قد خمیده ام

شهر مدینه می زند ناله به پای ناله ام

خاک حجاز می خورد خون ز سرشک دیده ام

با همه کرده ام وفا از همه دیده ام جفا

 با همه بوده آشنا از همه دل بریده ام

تیشه فتنه خزان خورد به پهلویم کز آن

 شاخه شکست و شد جدا میوه نا رسیده ام

راز دل مدینه ام چاه علی ست سینه ام

 از لب خود به هر نفس ناله او شنیده ام

تا ببرم بدوش خود بار بلای دوست را

 منّت تازیانه را بر دل و جان خریده ام

درد کشد به بسترم باز به فکر حیدرم

 گشته علی علی علی هر چه نفس کشیده ام

دهر.محیط غربتم ملک وجود تربتم

 زیر گلم مجو که در باغ دل آرمیده ام

نقش زمین شدم ولی در ره یاری علی

 اشک فشان ستاده ام ناله کنان دویده ام

میثم بی قرار را خسته داغدار را

 اشک به دیده داده ام خون به دل آفریده ام