رموز موفقیت در زندگی و کار ...

سلام سلام

  سلام به همگی

بالاخره طلسم شکست و الهه ی ناز هم از در  در آمد ...

چه کنم گرفتار درس و کار و ... 

ممنون از حضور سبز همه دوستان عزیز

و اما :

- همواره به یاد داشته باشید مهمترین نیروی خلاقی که در زندگی شما تاثیر می گذارد خود

شما هستید .

- بپذیرید که هر کجا که هستید و هر که هستید نتیجه تصمیم گیری و انتخاب خودتان است .

- از بهانه تراشیدن و عذر آوردن و دیگران را مقصر دانستن دست بر دارید .

- زندگی هدفمند موجب از قوه به فعل در آمدن تمامی استعداد ها و توانایی های شما

می شود .

- عزت نفس داشته باشید و خوشبختی خودتان را مهمترین اصل زندگیتان قرار دهید .

- رسیدن به آرامش فکری را هدف اصلی خود قرار دهید و بر اساس آن برای زندگیتان

برنامه ریزی کنید .

- همواره به آن موجود خیلی خوب که در درون شماست و او را می شناسید وفادار بمانید .

- برای پیشرفت در امور شخصی و شغلی خود اهداف روشنی را برای خود تعیین کنید .

- گرانبهاترین گنجینه در زندگی شما کسانی هستند که دوستشان دارید و دوستتان دارند .

- عشق همیشه مهمترین چیز در زندگیست.

- یکی از بزرگترین لذت های زندگی خاطرات خوش است . باید تا آنجا که می توانید خاطرات

خوش بیشتری بسازید .

- نام شما مهمترین صوت در زندگی شماست .آن را با افتخار بر زبان آورید .

- کدام مهارت است که پرورش آن بیشترین تاثیر را بر زندگیتان دارد ؟ پاسخ درست به این

پرسش رمز موفقیت شماست .

- همیشه کارهای خود را لیست کرده ..آنها را طبقه بندی کنید و سپس از مهمترین آنها

شروع کنید .

- حداقل شرط لازم برای موفقیت در هر زمینه ای یادگیری مداوم است .

- نقطه آغاز تصمیم گیری های بهتر نقطه پایان تصمیم گیری های بدتر است .

 

با آرزوی سر افرازی برای همگی

 

تولد وبلاگمون مبارک

                                      تولد وبلاگمون مبارک

در بگشایید

شمع بیارید

عود بسوزید

پرده به یکسو زنید از رخ مهتاب ...

شاید

این از غبار راه رسیده

آن سفری همنشین گم شده باشد .

                                               

                                                       چشم تو روشن

                                                           باغ تو آباد

                                                         دست مریزاد ...

 

گل به کنار است

باده به کار است

گلشن و کاشانه پر ز شور بهار است

بلبل عاشق ! بخوان به کام دل خویش

باغ تو شد سبز و سرخ گل به بر آمد .

                                                 

                                                         جام تو پر نوش

                                                          کام تو شیرین

                                                        روز تو خوش باد ...

بانوي دو عالم حضرت فاطمه (س)

              

فاطمه فاطمه است

 

آفرینش و زندگی فاطمه این نکته را به اثبات رساند که می‏توان احساسات و انعطاف زنانه را با شعور و درایت حماسی پیوند زد؛ می‏توان از محیط خانه منشأ تحولات اجتماعی و تاریخی شد؛ می‏توان در محراب عبادت با ملک همنوا گردید و از آنجا، پای به مسجد گذاشت و بلاغت را در ادبیات سیاسی و فرهنگی به اوج رساند؛ می‏توان اوج اقتدار زنانه را در خضوع به همسر، پرورش فرزند، خانه‏ داری هدفمند، توجه به علم و معرفت و حضور مؤثر در مهم‏ ترین عرصه‏ های حیات سیاسی و اجتماعی، تعریف کرد و عمر کوتاه زندگی مادی را تا همیشه تاریخ جاودانه ساخت.

‌ فاطمه‌ زهرا(س) شخصیتی ممتاز و برجسته

 

                                                   

شخصیت‌ زهرای‌ اطهر، در ابعاد سیاسی‌ و اجتماعی‌ و جهادی‌، شخصیت‌ ممتاز و برجسته ‌ای‌ است؛ به‌ طوری‌ که‌ همه‌ زنان‌ مبارز و انقلابی‌ و برجسته‌ و سیاسی‌ عالم‌ می‌ توانند از زندگی‌ کوتاه‌ و پرمغز او درس‌ بگیرند.
زنی‌ که‌ در بیت‌ انقلاب‌ متولد شد و تمام‌ دوران‌ کودکی‌ را در آغوش‌ پدری‌ گذراند که‌ مشغول یک‌ مبارزه‌ عظیم‌ جهانی و‌ فراموش‌ نشدنی‌ بود. وی در دوران‌ کودکی‌، سختیهای‌ مبارزه‌ دوران‌ مکه‌ را چشید، به‌ شعب‌ ابی‌طالب‌ برده‌ شد، گرسنگی‌ و سختی‌ و رعب‌ و انواع‌ شدتهای‌ دوران‌ مبارزه‌ مکه‌ را لمس‌ و بعد که‌ به‌ مدینه‌ هجرت‌ کرد، همسر مردی‌ شد که‌ تمام‌ زندگی‌ اش جهاد فی‌سبیل‌الله‌ بود و در تمام‌ قریب‌ به‌ یازده‌ سال‌ زندگی‌ مشترک‌ فاطمه‌ زهرا (س) و امیرالمؤمنین‌(ع)، هیچ‌ سالی‌، بلکه‌ هیچ‌ نیم‌ سالی‌ نگذشت‌ که‌ این‌ شوهر، کمر به‌ جهاد فی‌سبیل‌الله‌ نبسته‌ و به‌ میدان‌ جنگ‌ نرفته‌ باشد و این‌ زن‌ بزرگ‌ و فداکار، همسری‌ شایسته‌ یک‌ مرد مجاهد و یک‌ سرباز و سردار دائمی‌ میدان‌ جنگ‌ را نکرده‌ باشد .

زندگی‌ فاطمه‌ ‌زهرا(س‌)، اگر چه‌ کوتاه‌ بود و حدود بیست‌ سال‌ بیشتر طول‌ نکشید، اما این‌ زندگی‌، از جهت‌ جهاد، مبارزه‌ ، تلاش‌، کار انقلابی‌، صبر انقلابی‌، درس‌، فراگیری‌ و آموزش، سخنرانی‌ و دفاع‌ از نبوت‌ و امامت‌ و نظام‌ اسلامی‌، دریای‌ پهناوری‌ از تلاش‌ و مبارزه‌ و کار و در نهایت‌ هم‌ شهادت‌ است‌.
مقام‌ معنوی‌ این‌ بزرگوار، نسبت‌ به‌ مقام‌ جهادی‌، انقلابی‌ و اجتماعی‌ او به‌ مراتب‌ بالاتر است‌. فاطمه ‌‌زهرا(س‌) به‌ ظاهر، یک‌ بشر و یک‌ زن‌، آن‌ هم‌ زنی‌ جوان‌ است؛ اما در معنا، یک‌ حقیقت‌ عظیم‌ و یک‌ نور درخشان‌ الهی‌ و یک‌ بنده‌ صالح‌ و یک‌ انسان‌ ممتاز و برگزیده‌ است‌.

 

 باغ بهشت وحی را نخل به خون کشیده ام

 بار ملال می برد سرو قد خمیده ام

شهر مدینه می زند ناله به پای ناله ام

خاک حجاز می خورد خون ز سرشک دیده ام

با همه کرده ام وفا از همه دیده ام جفا

 با همه بوده آشنا از همه دل بریده ام

تیشه فتنه خزان خورد به پهلویم کز آن

 شاخه شکست و شد جدا میوه نا رسیده ام

راز دل مدینه ام چاه علی ست سینه ام

 از لب خود به هر نفس ناله او شنیده ام

تا ببرم بدوش خود بار بلای دوست را

 منّت تازیانه را بر دل و جان خریده ام

درد کشد به بسترم باز به فکر حیدرم

 گشته علی علی علی هر چه نفس کشیده ام

دهر.محیط غربتم ملک وجود تربتم

 زیر گلم مجو که در باغ دل آرمیده ام

نقش زمین شدم ولی در ره یاری علی

 اشک فشان ستاده ام ناله کنان دویده ام

میثم بی قرار را خسته داغدار را

 اشک به دیده داده ام خون به دل آفریده ام

 

                                                  

تمام کرد سکوت را ....... نشان قصه های عشق

شکسته شد غرور من به اولین نگاه تو

                                                به سر رسید انتظار در آخرین پگاه تو

                                                                                           

عجب به اوج خود رسید کبوتر قشنگ دل

                                               عجب اسیر کعبه شد فروغ قبله گاه تو

                                                                                       

تبسم لبان تو به سبزی لبم نشست

                                              شکفته شد بهار عمر ز روی جلوه گاه تو

                                                                                      

شهید شد نازنین به تیر مهر پرورت

                                             شکافت سینه افق برق کمینگاه تو

                                                                                 

بغض نهفته مرا گشود آستان تو

                                            اشک شدم بهانه ام در پس شامگاه تو

                                                                                    

یار شدی نیاز من در شب سرد بی کسی

                                            غزل شدم یگانه ام در پس صبحگاه تو

                                                                                     

                              تمام کرد سکوت را نشان قصه های عشق

                                    سراسر وجود من فدای بارگاه تو

                                                

راه کارهای عملی برای تربیت فرزندان

بسم الله الرحمن الرحیم

«رَبِّ هَبْ لِی مِنْ الصَّالِحِینَ * فَبَشَّرْنَاهُ بِغُلامٍ حَلِیمٍ * فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْی قَالَ یا بُنَی إِنِّی أَرَى فِی الْمَنَامِ أَنِّی أَذْبَحُکَ فَانظُرْ مَاذَا تَرَى قَالَ یا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِی إِنْ شَاءَ اللَّهُ مِنْ الصَّابِرِینَ * فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِینِ * وَنَادَینَاهُ أَنْ یا إِبْرَاهِیمُ * قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیا إِنَّا کَذَلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ * إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْبَلاءُ الْمُبِینُ * وَفَدَینَاهُ بِذِبْحٍ عَظِیمٍ * وَتَرَکْنَا عَلَیهِ فِی الآخِرِینَ * سَلامٌ عَلَى إِبْرَاهِیمَ * کَذَلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ * إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِینَ»     صافات/100 تا 111

ترجمه:

«پروردگارا! فرزندان شایسته ای به من عطا کن * ما او را به پسری بردبار و خردمند مژده دادیم * وقتی که(او متولد شد و بزرگ گردید و) به سنی رسید که بتواند با او به تلاش(در پی معاش) ایستد، ابراهیم بدو گفت: فرزندم! من در خواب چنان می بینم که باید تو را سر ببرم(وقربانیت کنم)؛ بنگر نظرت چیست؟ گفت: ای پدر! کاری که به تو دستور داده می شود بکن؛ به خواست خدا مرا شکیبا خواهی یافت * هنگامی که(پدر و پسر) هر دو تسلیم(فرمان خدا) شدند(و ابراهیم پسر را روی شن ها دراز کشاند) و رخساره او را بر خاک انداخت * فریادش زدیم که ای ابراهیم! * تو خواب را راست دیدی و دانستی(و برابر فرمان آن عمل کردی و مأموریت خود را بجای آوردی؛ دست نگه دار که در این آزمایش بزرگ موفق شدی. بیش از این رنج تو و فرزندت را نمی خواهیم)، ما اینگونه به نیکوکاران سزا و جزا می دهیم * این(آزمایش بزرگ که ذبح فرزند با دست پدر است) مسلما آزمایشی است که بیانگر(ایمان کامل و یقین صادق به خداوند هستی) است * ما قربانی بزرگ و ارزشمندی را فدا و بلا گردان او کردیم * و نام نیک او را در میان ملت های بعدی باقی گذاردیم(واسوه آیندگان با ایمان و قدوه پاکبازان جهانش کردیم) * درود بر ابراهیم * ما اینگونه نیکوکاران را پاداش خیر خواهیم داد * چرا که او از بندگان با ایمان ما بود *»
                                            
سلام خداوند بر شما و بندگان صالح او باد.
بدان امید که خداوند قربانی تمامی عزیزان را مورد قبول درگاه خود قرار دهد و شامل این آیات خود نماید:

کَذَلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ * إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِینَ

توضیح مختصر آیات:

• درخواست ابراهیم از خداوند برای فرزندی صالح __ پروردگارا! فرزندان شایسته ای به من عطا کن؛
• پاسخ مؤدبانه‌ی اسماعیل به ابراهیم __ ای پدر! کاری که به تو دستور داده می شود بکن؛

طرح مسأله:
اسماعیل آگاهانه تسلیم رأی پدرش گردید. چگونه بود که این‌چنین تسلیم او شد. آن‌هم در قربانی نمودن او؟!
چرا به سخنان ما گوش نمی‌دهند و گاهاً به بی‌احترامی نسبت به ما هم اقدام می‌کنند؟

قرآن مجید حاوی تمامی چیزهای است که برای زندگی بشر مورد نیاز است. اما در تمامی امور به جزئیات اشاره نکرده است. گاهاً تنها اصولی را برای ما تعیین نموده و جزئیات آن‌را به عقل و تجربه‌ی بشری واگذار کرده است و گاهاً به جزئیات آن نیز اشاره نموده است. در این‌جا نحوه‌ی تعامل دین با تجربه‌ی بشری نیز روشن می‌شود. مسیر را قرآن تعیین کرده است ولی روش را بشر پایه‌گذاری می‌کند. مثلاً خداوند ضرورت تربیت فرزندان را یادآور شده است و مثالی از زندگی ابراهیم پیامبر خود را برایمان آورده که چگونه فرزندش را به بهترین وجه پرورش داده است، اما در کمتر جایی به کیفیت تربیت اشاره داشته است. اگر هم اشاره کرده است، اشاره‌ی آن بسیار مختصر می‌باشد. در حالی‌که در برخی موارد که عقل بشر جایی برای ورود به آن عرصه ندارد به تمامی گوشه و کناره‌‌های آن پرداخته است. مانند بحث زندگی پس از مرگ و وحدانیت خداوند.

بنابراین در تربیت فرزندان می‌توان نه فقط از قرآن بلکه همراه با آن از تجارب بشر از جمله تجارب امروز غرب بهره جست. بر همین اساس بحث کیفیت و چگونگی تربیت فرزندان را با همان دیدگاه مورد اشاره ارائه خواهیم کرد.

تربیت در خانواده شاخه‌های متعددی دارد: از جمله روابط زن با مرد و برعکس، روابط والدین با فرزندان و برعکس، روابط فرزندان با هم‌دیگر، روابط بزرگترها با کوچکترها و برعکس و ... . ما در این‌جا تنها به بخشی از آن روابط یعنی ارتباط صحیح فرزندان با والدین تحت عنوان«چگونه فرزندان خود را تربیت کنیم تا آگاهانه مطیع خواسته‌های پدر و مادر خود در کارهای نیک باشند؟» می‌پردازیم؛ آن‌هم نه در محدوده‌ی سنی خاص، چرا که در جمع حاضر نمی‌توان بحث را به صورت کاملاً تخصصی ارائه نمود، که در آن صورت ما را از رسیدن به هدف مورد نظر دور خواهد کرد و تحمل شنیدن آن از جمع حاضر دور از انتظار خواهد بود.
قبل از پرداختن به راه‌های عملی در تربیت کودک ذکر چند نکته‌ی زیر ضروری است:

• بدانیم که کودک هدیه‌ای الهی است نه قهر و غضب الهی آن‌چنان‌که برخی که در تربیت بچه‌هایشان موفق نبوده‌اند بیان می‌دارند.
• درون کودک آماده‌ی دریافت هر چیزی از خوبی و بدی است.
• باعث فوران کردن عواطف پدر و مادر در خانواده می‌شود.
• موجود انسانی مستقلی است که خداوند مسؤولیت بزرگ کردن و تربیت او را به پدر و مادر سپرده است. پس نباید انتظار داشته باشیم که فرزندمان مطیع صددرصد ما باشد. تربیت یباید مبتنی بر آزادی باشد.
• در محبت کردن، احترام گذاشتن، آزاد و رها کردن باید حد اعتدال را رعایت کرد و طوری عمل نکرد که کودک جسور شود.
• در مقابل زحماتی که والدین برای تربیت و بزرگ کردن فرزندشان تحمل می‌کنند بهشت در انتظار آنان است.
• والدینی که با گذشت مدت زمان زیادی از ازدواجشان و علیرغم مراجعه به پزشک باز خداوند به آنان فرزندی عطا نکرده است بداند که خیر آن‌ها در این است و خداوند خواسته است که آن‌ها را از تکلیف شاقّ تربیت فرزند برهاند. 

«وَعَسى أَنْ تَکْرَهُوا شَیئاً وَهُوَ خَیرٌ لَکُمْ وَعَسَى أَنْ تُحِبُّوا شَیئاً وَهُوَ شَرٌّ لَکُمْ وَاللَّهُ یعْلَمُ وَأَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ»  (بقره/216)

                                                  

برای رسیدن به پاسخ سؤال اصلی بحث‌مان رعایت موارد زیر لازم است:

1- قرار دادن شعله‌های ایمان به خدا در درون فرزندان از طریق رعایت مراحل زیر:
در تربیت دینی پنج مرحله را به طور طبیعی پشت‌سر می‌گذاریم که این مراحل به صورت مستمر و منظم، یکی پس از دیگری خواهند آمد.

الف) اُنس دینی: اولین مرحله‌ی تربیت دینی، اُنس دینی است.

• از دورانی که جنین در رحم مادر تشکیل می‌شود باید کودک را با معنویات آشنا کرد. گوش دادن به قرآن و ... توسط مادر در دوران بارداری بر جنین تأثیر مثبتی دارد.
• کودکی که سال‌های اول زندگی با قرآن و نماز خواندن پدر و مادر آشنا می‌شود و در سه یا چهار سالگی در کنار آن‌ها جانمازی پهن می‌کند و به تقلید از آنان قیام، رکوع و سجده‌ای برپا می‌کند، کم کم زمینه‌ای به نام اُنس و الفت دینی در او ایجاد می‌شود. وقتی فرزند شما در کنارتان سجده و رکوعی کرد و سلام نماز را داد و شما دستش را به گرمی فشردید، پیشانی‌اش را بوسیدید و لب‌خند رضایت‌بخشی در صورت او شکوفا گردید، به یادش می‌ماند که هر موقع این حرکات را انجام داده، از شما یک پاداش درونی و رضایت‌بخش دریافت کرده است. یعنی او را بعد از انجام شعایر دینی از طرق مختلف از جمله محبت کردن تشویق کنیم.
• هر زمان با شما به مسجد آمد و شما مراعات کردید که به او سخت نگذرد و راحت و خوش‌حال باشد و ماندن خارج از حوصله‌ی او نباشد، این مراعات‌ها و ظرافت‌ها او را کم کم به نوعی تعلقات دینی گرایش خواهد داد که پایه‌ی آن اُنس والفت با دین است.
• باید خدا را با زبان بچه‌ها به آن‌ها بشناسانیم.
• کودکان را از خدا نترسانیم.
• به جای ترساندن از جهنم  بهشت را برایشان توصیف کنیم.
• آموزش قرآن تنها باید از روی علاقه‌ی آن‌ها باشد. آنان را به قرآن علاقمند کرد. مثلاً به آنان کمک نمود تا سوره‌های کوچک قرآن را حفظ کنند و برای ما و مهمانان از حفظ بخوانند. گاه و بی‌گاه همز‌مان با برخواستن از خواب در صبح، وقت صرف غذا و ... از روی یکی از وسایل صوتی و تصویری به قرآن گوش دهیم. نه‌ این‌که آنان را وادار کنیم بلکه به طریقی که آنان متوجه هم نشوند قرآن را در محیط خانه طنین‌انداز کنیم.
• او را در مراسمات دینی شرکت دهیم.

در روان‌شناسی به این پدیده شرطی کردن می‌گویند؛ به این صورت که اگر دو امر در مجاورت یک‌دیگر قرار بگیرد و با حضور یکی، دیگری هم حضور پیدا کند، کودک کم کم بین این‌ها پیوندی برقرار می‌کند که به آن «پیوند شرطی» گفته می‌شود. کودک در سال‌های بعد که زندگی مستقلی را دنبال می‌کند، هر موقع به یاد می‌آورد که وقتی نماز می‌خواند سیمای شما شاد می‌شد و او را تشویق می‌کردید؛ در او شوق و علاقه به دین ایجاد می‌شود.

ب) عادت دینی:

وقتی کاری را بارها و بارها تکرار کردیم، این عمل در شخصیت ما نفوذ می‌کند و استوار و پایدار می‌شود، مثل عادت به نظم، سحرخیزی، مسؤولیت پذیری یا هر عادت دیگر. از خصوصیات مهم دوره‌ی کودکی و دبستان، عادت‌پذیری است. اگر شما در این سال‌ها همّت کنید و عادت ارزشمندی را در فرزند یا شاگردتان به‌وجود بیاورید، در سال‌های بعد نیاری به صرف آن همه نیرو و هزینه نخواهد بود. در سنّ دبستانی عادت دینی بهتر جایگزین می‌شود. مثلاً:

• با همت و مساعدت شما کودکان را برای نماز خواندن در مسجد اجازه می‌دهند در حالی که هنوز نماز بر آن‌ها واجب نیست به آن‌جا می‌آیند و نماز می‌خوانند و به این ترتیب نوعی عادت و استمرار بر عمل در آن‌ها به‌وجود می‌آید. باید بچه‌ها را به خواندن نماز اول وقت عادت دهیم و به آن‌ها بیاموزیم که صبح‌ها قدری زودتر بیدار شده و آماده‌ی نماز شوند. هم‌چنین باید تلاش کنیم که قرآن را در حدّ ظرفیت خود و بر اساس جاذبه‌هایی که ما برایشان ایجاد می‌کنیم حفظ کنند. حفظ آیات قرآن و سوره‌های کوتاه آن در سال‌های بعد در زندگی او تأثیر مثبتی دارد.
• آموزش قرآن در این مرحله نیز تنها باید از روی علاقه‌ی آن‌ها باشد. صِرف علاقه‌ی ما به قرآن نباید منجر به این شود تا آن‌ها را وادار به خواندن قرآن کرد. با جبر آن‌ها را روانه‌ی مساجد و سایر مراکز آموزش قرآن نکنیم.

ج) معرفت دینی:

مرحله‌ی سوم، معرفت و تفکر دینی است. کودکی که در سال‌های پیش‌دبستانی و دبستانی با آداب دینی اُنس پیدا می‌کند و عادت دینی در او به‌وجود می‌آید باید در سال‌های راهنمایی معرفت دینی پیدا کند. در این مرحله شما باید از طریق دلیل و استدلال و نیز تعقل و تحلیل مسائل دینی با ذهن آماده و مستعد او ارتباط برقرار سازید وبا او صحبت کنید. از نظر ساختارِ ذهنی، سن 13 سالگی دوره‌ی رشد مفاهیم ذهنی و غیر ملموس است. یعنی تفکر می‌تواند به درجه‌ای برسد که انسان در غیاب اشیاء هم درباره‌ی آن‌ها فکر کند در حالی‌که در سال‌های قبل از راهنمایی رشد و تفکر انتزاعی حاصل نشده است. پس ما می‌توانیم در دوره‌ی راهنمایی با آمادگی بیشتری از معرفت دینی و اندیشه و تفکر دینی صحبت کنیم و به پرسش‌هایی که نوجوانان راجع به دین دارند، پاسخ بگوییم و استنباط، فهم، آگاهی و ادراک آن‌ها را در این مرحله بالا ببریم.

• از مسؤولیت‌هایی که باید در سال‌های قبل از دوره‌ی راهنمایی به آن بیندیشیم، این است که وظایف سنّ بلوغ و تکلیف دختران نوجوان را به آن‌ها بیاموزیم.
• در سال‌های راهنمایی به بعد، بچه‌ها کم کم از چرایی مسائل سؤال می‌کنند و می‌خواهند علّت و حکمت مسائل را بدانند. کودک تا به‌حال نماز خوانده است و الآن هم می‌خواند، اما حالا می‌خواهد بداند که این نماز چه اثری بر شخصیت او دارد و در نزد خداوند چه پاداشی دارد و اصولاً چرا باید نماز بخواند؟ او می‌خواهد راجع به صفات خداوند درک درستی داشته باشد. شما شاید اندیشه‌ی او را در این جهت هدایت کنید و از نمونه‌ها و شواهدی مستدل و روشن در بحث‌تان بهره بگیرید.
• اگر مربیان به ادبیات غنی دینی و ملّی‌مان مانند: سخنان پیامبر «صلی الله علیه وسلم»، اصحاب بزرگوار و بزرگان دین ، اشعار ارزشمند شاعران نیز به داستان‌هایی که در فرهنگ ملّی و اسلامی وجود دارد مسلط باشند، می‌توانند در معرفت دینی جذابیت ایجاد کنند. وقتی شما مناسب و به‌جا از اشعار خوب و زنده و با روح، از حکایت‌ها، ضرب‌المثل‌ها، داستان‌ها، خاطرات و موضوع‌های تاریخی یاد می‌کنید، بحث‌تان شیرین‌تر می‌شود و جذابیت و گیرایی آن بالا می‌رود.

د) عمل به آموخته‌های دینی:

مرحله‌ چهارم، عمل به آموزه‌های دینی است. اگر در گام سوم معرفت دینی ایجاد شد، گام چهارم، اجرایی است؛ یعنی تمام تار و پود وجود او، نگاه او، توجه او و سخن او، همه و همه جنبه‌ی شخصیت بارز دینی پیدا کند و دین در وجود او کاملاً متجلّی و متبلور شود. این که گفته‌اند دوستی برگزین که دیدن او تو را به یاد خدا بیندازد، به همین علت است. یعنی شما حتی وقتی به چهره‌اش نگاه می‌کنید، به یاد خدا می‌افتید.

هـ) خودجوشی دینی:

مرحله‌ی پنجم، خودجوشی دینی است. یعنی وقتی شخصیت او از نظر دینی کاملاً شکل گرفت، در این مرحله از یک نیروی خودجوش استفاده می‌نماید و به دنبال عشق برتر حرکت می‌کند. او دیگر سری شوریده دارد و به دنبال گمشده‌ای به‌نام عشق برتر است. عشق برتر عشق خدایی و الهی است. اگر به عشق برتر رسید، دیگر به سادگی تحت تأثیر جاذبه‌های نفسانی و دنیایی قرار نمی‌گیرد.
حال هر کدام از ما باید ببینیم که حاصل تربیت ما در کدام مرحله قرار می‌گیرد. آیا تنها در حدّ انتقال یک تفکر دینی هستیم؛ یعنی در مرحله سوم هستیم و قبلاً اُنس و عادتی به‌وجود آمده است تا معرفت ایجاد ‌کنیم؟ ولی باید بدانیم بین کسی که علم دارد و کسی که به علم خود عمل می‌کند، تفاوت بسیار است. اگر از کسی که علم و معرفت دینی دارد امتحان بگیرید، ممکن است نمره بیست هم بگیرد. اما او چه‌قدر عامل به دین است؟ چه‌قدر به این مطلب یقین دارد؟ تفاوت علم و یقین کجاست؟ تفاوت علم و یقین، تفاوتی است بین مرحله سوم و چهارم.

پدران و مادران ارجمندو مربیان عزیز!
تلاش شما نباید تنها معرفت دینی باشد، بلکه باید فردی تربیت کنید که عامل به دین باشد. فرزندی که از زیر دست شما بیرون می‌آید و بعد به جامعه قدم می‌گذارد، نباید طعمه‌ی دام‌های شیطان قرار گیرد و خود را ببازد اگر او تنها دارای علم دینی باشد ممکن است لغزش پیدا کند، اما اگر شکل و هیأت دینی داشته باشد می‌تواند مقاومت کند و اگر خودجوشی دینی داشته باشد، تسخیرناپذیر خواهد بود

2- شخصیت قائل شدن و احترام گذاشتن به فرزندان به طرق زیر:

• در صورت بروز خطا از آن‌ها، در میان جمع به سرزنشان نپردازیم.
• در صورت بروز خطا از فرزندمان، عذرش را بپذیریم و حتی گاهاً برای او عذر بتراشیم و به او بگوییم تو بزرگتر از آنی که چنین خطایی انجام دهی.
• در صورت بروز خطا از آن‌ها، کل اعمال خوب و بدشان را زیر سؤال نبریم.
• اگر خواستند کاری انجام دهند به تناسب سن و کاری که می‌خواهند، انجام دهند آنان را برای موفق شدن کمک کنیم. مثلاً برای کودکی خردسال دست گرفتن سینی چای و بردن آن به اطاق مهمان کار بزرگی است. مرتب او رانترسانیم بلکه به او کمک کنیم تا شخصیت خود را به نمایش بگذارد. و ... .
• به هنگام انجام کار خوب آن‌ها را تشویق کنیم.
• به دوستان آنان احترام بگذاریم.
• جلو دوستانشان آنان را سرزنش نکنیم و نقطه ضعف‌هایشان را به رخشان نکشانیم، چرا که در آن‌صورت دوستانش هم به آنان احترام نمی‌گذارند.
• به اظهار نظرشان خصوصاً در دوران بلوغ و بعد از آن  توجه کنیم. حتی در برخی موارد با آنان مشورت کنیم.
• احترام گرفتن زن و شوهر از هم‌دیگر توسط والدین باعث، احترام فرزندان نسبت به آن‌ها می‌شود. مثلاً پیش فرزندانشان از هم‌دیگر بدگویی و غیبت نکنند. قدر زحمات متقابل هم‌دیگر رابدانند.
• مرد باید هم‌چون ستونی برای بقای خانواده انگاشته شود و همسر احترام خوبی نسبت به او قائل شود تا فرزندان در مواقع لزوم ابهت و بزرگی خاصی را در پدر ببیند. البته ظلم‌هایی که توسط برخی از مردان انجام می‌شود ربطی به دین ندارد و از نوع سوء استفاده‌هایی است که انسان‌های ظالم هر جا فرصت یابند ظلم خود را اعمال می‌کنند.

3- محبت کردن به فرزندان و ایجاد جوی پر از صمیمیت در خانواده:

• با جملات شیرین و محبت آمیز آنان را خطاب قرار دهیم.
• آنان را از نمره‌ی 20 کمتر ندانیم که اگر کمتر از 20 گرفتند به تحقیر آنان بپردازیم.
• میزان پیشرفت و توانایی آنان را با پیشرفت سایر کودکان مقایسه نکنیم. بدانیم که خداوند به هر کس میزان معینی توانایی داده است و هر کس در کاری بیشتر از دیگران موفق می‌شود. توانیی هر فرد بستگی به دو عامل وراثت و اکتساب او دارد. پس پیشرفت او تماماً در اختیار او نیست. حتی بخش اکتساب نیز به تمامی آن‌چه که می‌خواهد به دلایل گوناگون محیطی و ... نمی‌تواند موفق شود. مقایسه کردن اغلب یعنی: تحقیر فرزند، برانگیختن احساس ناتوانی و حقارت و ا زدست رفتن عزت نفس و در نتیجه کم‌رنگ شدن صمیمیت در خانواده و گریزان شدن او از والدین و سایر اعضای خانواده می‌شود.
• در محبت کردن بین فرزندانمان تبعیض قائل نشویم. خصوصاً تولد فرزند بعدی یک شوک و تکانی در فرزند قبلی ایجاد می‌کند به طریقی‌که فرزند قبلی تمامی حرکات ما را زیر نظر قرار می‌دهد و هر بار که می‌گوییم فرزندم تو دیگر بزرگ شده‌ای و نباید مانند خواهر یا برادر کوچک‌تر خود باشی، صاعقه‌ایست که بر سر او زده‌ایم. ملاک ما از بزرگ شدن آیا فقط همین است که فرزندی دیگر بعد از او متولد شده است اگر چه فاصله‌ی سنی آن‌ها یک یادو یا سه سال باشد؟ یا ... ؟
• در محبت کردن مادر در درجه‌ی اول اهمیت قرار دهد. میزان تناسب محبت مرد نسبت به زن و و در نتیجه پرورش عواطف زن نسبت به فرزندان،‌ هم‌چون باریدن باران بر کوهساران و در نتیجه پرورش گل‌ها است. مرد هم باید مدیری توانا در حفظ استحکام خانواده باشد که یکی از وظایف او مصفا نمودن و عاطفی نمودن جو خانواده است.
• برای اثبات محبت خود به بچه‌ها امکاناتی را که برایشان فراهم کرده‌ایم به رخشان نکشیم.
• فرزندانمان را مسبب مشکلات و گرفتاری‌های خود ندانیم و به آن‌ها نگوییم که هر گونه آرامش و استراحت را از ما سلب کرده‌اند.
• وقتی فرزندانمان مشکلی، هرچند حاد را با ما در میان می‌گذارند، آشفته و نگران نشویم؛ بلکه در مرحله‌ی اول آن‌ها را به خاطر در میان گذاشتن مشکل تشویق و در مرحله‌ی بعد با کمک هم راه‌حل‌هایی ارائه دهیم.
• برای فرزندان وقت بگذاریم و با آنان به گردش و تفریح برویم. در منزل با آنان هم‌بازی شویم بدون این‌که حرکات زننده از ما سر بزنند.
• در انتقاد از فرزندانمان گاهی تغافل کنیم و بزرگوارانه رفتار نماییم تا پرده‌ی حجب و حیای او پاره نشود. البته اگر خطای خود را تکرار کرد باید او را منع کرد تا غیر منضبط و سرکش بار نیاید.
• محبت باید همراه با قاطعیت باشد و به بهانه‌ی محبت کردن کودک نسبت به ما و سایرین جرأت جسارت پیدا نکند. مثلاً در حین این‌که در موارد فوق محبت خود را  اثبات می‌کنیم در موقعی که بی‌جهت بهانه می‌آورد و می‌خواهد به‌وسیله‌ی دادزدن،‌گریه‌کردن، در گوشه‌ای خزیدن و سایر راه‌های نامناسب ما را تسلیم خواسته‌ی‌ خود کند، قاطعانه و بدون خشونت در مقابل خواسته‌ی او ایستاد و به او فهماند که چنین اعمالی راه مناسبی برای رسیدن به خواسته‌ی خود نیستند. بلکه به او یاد دهیم که با بیانی مؤدبانه خواسته‌ی خود را مطرح نماید و در صورتی‌که به او گفتیم برآورده‌کردن خواسته‌‌ی تو از توان‌مان خارج است   به راحتی آن را بپذیرد. البته هر گونه سخت‌گیری نباید این تصور را در او به وجود بیاورد که او را دوست نداریم.


وَآخِرُ دَعْوَاْ أَنْ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ

                                                   

بی خوابی

                        بی خوابی

راستش بی خوابی زده بود به سرم ... با خودم گفتم یه مطلب در همین مورد در کنم

                                                    

بهداشت خواب علاوه برافراد سالم برای کسانی  که بدون وجود اشکال عضوی بارز دچار بی خوابی خفیف یا متوسط هستند  مفید  خواهد بود. عوامل موثر برسلامت خواب شامل موارد زیر است :

عوامل مهم محیط خواب

صدا:

حساسیت افراد به صدا درخواب بسیار متفاوت است . حساسیت به صدا با ازدیاد سن افزایش می یابد  وزنان نسبت به مردان به صدا حساستر هستند . صداهای منفرد وبلند حتی اگربه صورت مکرر ومرتب درمحیط خواب  فرد وجود  داشته باشد و فرد احساس کند به آن عادت  کرده است  خواب  را به هم می زنند  وباعث بیدارشدن مکرر وکوتاه و افزایش خواب مرحله  اول ( که سبک ترین بخش است ) می شود اما اثر صداهای آرام زمینه ای ومداوم چندان  منفی نیست.

کیفیت  بستر :

افراد  درفرهنگ های مختلف  وضع  متنوعی ازبستر را ترجیح می دهند. اما دلیلی وجود ندارد  که این تفاوت های فردی درخواب اثرداشته باشد . نشان داده شده است که خوابیدن  بریک سطح سخت موجب حرکات بیشتر وبیدارشدن  مکرر می شود.

درجه حرارت :

درجه حرارت ایده آل برای  خواب دقیقا شناخته نشده است. ولی دمای 24 درجه سانتیگراد ( خنک ) مناسب ذکرشده . گفته می شود دمای بیشتر موجب بیدارشدن مکرر وحرکت بیشتر در خواب می شود.

مناسب  بودن دمای محیط دراواخر خواب اهمیت بیشتری دارد.

شرایط فردی:

مصرف غذا :

به طور سنتی گفته می شود که صرف غذا موجب تسهیل  خواب می شود . گفته شده که بیماران دچار بی خوابی مزمن یا کسانی که صبح خیلی زود بیدار می شوند ممکن  است با مصرف یک غذای  سبک قبل ازخواب تا حدودی بهبودی حاصل کنند . درمطالعات  مختلف مصرف  شیر یا پنیر همراه بیسکویت  قبل ازخواب  موجب بهتر شدن  خواب شده است .

سیگار :

نیکوتین  محرک  دگیر سیستم عصبی است که اغلب  فراموش می شود . به  نظر می رسد  کسانی که زیاد سیگارمی کشند  نسبت به غیر سیگاری ها مشکلات  بیشتری درخواب دارند  ومعمولا  ترک سیگار موجب بهبود  وضع خواب دراین افراد  می شود.

ورزش :

یک برنامه مرتب ومتداول ورزشی ، خواب را عمیقتر می کند. ورزش بعد ازظهر یا عصر برروی  خواب اثرمفیدتری نسبت به ورزش صبحگاهی دارد .

خواب نیمروزی :

 برای برخی ازافراد خواب روزانه مفید است وپس ازآن آمادگی بیشتری برای فعالیت  خواهند داشت . برای این افراد  می توان  خواب روزانه را توصیه کرد. ولی کسانی که به دنبال خواب  روزانه  احساس کسالت می کنند  وشب بی خواب می شوند ،بهتر است ازخواب نیمروزی اجتناب کنند .

مسائل رفتاری

استرس :

استرس عمدتا موجب برانگیختگی و در نتیجه هوشیاری و بی خوابی می شود. فرد مضطرب وقتی بعد از یک مدت حدود بیست تا سی دقیقه نتوانست بخوابد بهتر است برخیزد و مشغول مطالعه یا یک سرگرمی شود و تا هنگامی که مجددا احساس نیازبه خواب نکند به رختخواب بازنگردد.

محیط اتاق خواب حتی تاریکی و حس کردن بالش موجب هوشیاری و برانگیختگی به جای خواب می شود. در این افراد توصیه می شود تنها وقتی که واقعا خواب آلود هستند به رختخواب بروند  و از اتاق خواب تنها برای  خوابیدن استفاده کنند نه برای تماشای تلویزیون یا مطالعه کتاب و مانند آن.

نکاتی در مورد بهداشت خواب :

1- تنها هنگامی به بستر بروید که خوابتان گرفته باشد.

2- آنقدر بخوابید  که برای احساس سلامت و طراوات  در روز بعد لازم  است نه بیشتر.

3- اگر زمان منظم و ثابت بیدارشدن در صبح روزهای تعطیل هم رعایت شود موجب تنظیم دوره های خواب و بیداری و در نهایت ایجاد یک زمان منظم و ثابت به خواب رفتن می شود.

4- بیمارانی که احساس درماندگی در به خواب رفتن می کنند نبايد براي خوابيدن سعي زيادي كنند بلکه بهتر است برخیزند، چراغ را روشن  کنند و به کاری آرام مشغول  شوند تا دوباره  خواب به سراغشان بیاید.

5- از رختخواب تنها برای خواب استفاده کنید نه برای مطالعه، تماشای تلویزیون و يا خوردن غذا.

6- خواب روزانه ممکن است در خواب شب اشکال ایجاد کند.

7- ورزش منظم و متناسب می تواند خواب را عمیق تر کند.

8- درجه حرارت  بالا موجب اختلال در خواب  می شود. دما ی اتاق خواب را متعادل و نسبتا خنک نگه دارید.

9- غذای سبک قبل از خواب تسهیل کننده خواب است اما غذای سنگین و مایعات زیاد  ممکن است اثر معکوس داشته باشد .

10- مصرف کافئین و سیگار نزدیک به زمان خواب موجب اختلال در خواب می شود.

11- الکل موجب نامنظمی و قطع  مکرر خواب می شود.

12- گهگاه یک قرص خواب آور ممکن است مفید باشد ولی مصرف دائمی آن دراغلب بی خوابی ها اثر ندارد .

13- بهتر است اتاق خواب از صداهای متناوب و بلند دور باشد.

و اما آقایون ...

                          نازکترين کتاب دنيا چه نام دارد؟

 

چيزهايي که مردان در مورد زنان مي دانند 

قضاوت به عهده خودتون ؛ من هیچی نمیگم !  

و در آخر ... طفلی مردها ... (از فرمایشات خودم )                                                                         

به یاد برادرم ... یا حسین (ع) ... یا ابالفضل العباس (ع)

                     

   

شاید وقتی دیگر ؟؟؟...

                                           سفر آغاز بودن من است ...            

                                         

                                   زندگی یک جاده است...

                              با تمام زیبائی ها و زشتی ها...

                                          اما باید رفت...

                       باید رفت تا به نهایت که خداست رسید.

                 

دانستنیهای پزشکی...

افسردگي چيست و چگونه می توان با آن مقابله

 

كرد؟

 

 

 مقدمه:

 

همه در دوره هايي از عمر افسردگي را تجربه مي كنند. اين احساس معمولا بدنبال فقدان يا ناكامي ايجاد مي شود و در شرايط طبيعي پس از چند ساعت يا چند روز از بين مي رود. به هر حال هرگاه احساسهاي افسرده وار تداوم يافت و در سلامت و بهزيستي اجتماعي شخصي مداخله نمود، در آن صورت مداخله و يا كمك حرفه اي الزامي خواهد بود.

 

 

افسردگي چيست ؟

 

افسردگي يك حالت خلقي مداوم و پايدار است كه مي تواند جنبه هاي مختلفي از زندگي فرد را در برگرفته و در آنها تداخل نمايد. افسردگي با احساس بي ارزشي، گناه افراطي، تنهايي، غمگيني، نااميدي، ترديد در (كفايت) خود و احساس گناه مشخص مي گردد. افكار خودكشي نيز ممكن است وجود داشته باشد. افسردگي معمولي ممكن است از چند دقيقه تا چند روز طول بكشد. همه ما گاهي احساس دلتنگي و غم مي كنيم. اين احساسها جزء طبيعي وجود انساني است. از سوي ديگر، نوعي از افسردگي كه تشديد يافته و براي دوره هاي زماني بيشتري تداوم مي يابد، مي تواند شكل ناسازگارانه ای  از افسردگي بوده و متفاوت با افسردگي ‌«روزمره» باشد. براي اين نوع خيلي شديد افسردگي مي توان از طريق يك متخصص بهداشت رواني، چاره اي انديشيد.

 

 

علل افسردگي:

 

₪ فقدان های قابل توجه

₪ انتظارات غير واقع گرايانه

₪ يأس

₪ فقدان كنترل بر محيط. شخص فكر مي كند كه نمي تواند كاري براي تغيير حوادث نامناسب زندگي اش انجام دهد.

₪ تفكر منفي كه به صورت تدريجي خود تخريب گر مي گردد.

₪ ناكامي درك شده

 

 

نشانه هاي افسردگي:

 

نشانه هاي عاطفي:

 

₪ غمگيني

₪ احساس گناه

₪ نوسانات خلقي

₪ نااميدي

₪ اضطراب

₪ خشم

₪ درماندگي

 

نشانه هاي جسماني:

 

₪ خواب بيش از حد زياد يا بيش از حد كم

₪ خوردن افراطي يا فقدان اشتها

₪ يبوست

₪ كاهش يا افزايش وزن

₪ چرخه هاي نامنظم قاعدگي

₪ فقدان تدريجي ميل جنسي

 

نشانه هاي رفتاري:

 

₪ گريه هاي بدون دليل واضح

₪ كناره گيري از ساير مردم و موقعيت هاي جديد

₪ به آساني دستخوش خشم شدن

₪ فقدان انگيزه جهت پيگيري اهداف

₪ عدم علاقه به آرايش ظاهر شخصي

₪ مصرف مجدد داروهاي (مخدر) يا الكل

 

 

افكار و ادراكات خود تخريب گرانه:

 

₪ احساس بازنده بودن

₪ انتقاد مكرر از خود

₪ يأس

₪ احساس درماندگي و نااميدي

₪ سرزنش خود به خاطر اتفاقات ناخوشايند

₪ بدبيني نسبت به آينده

 

 

چگونه برافسردگي غلبه كرده و نگرشي مثبت پيدا كنيد:

 

₪ ازعلت افسردگي خود آگاه بوده و سعي كنيد نسبت به آينده خوش بين باشيد‍، افكار منفي خود را شناخته و آنها را با افكار مثبت تعويض كنيد. بر تجارب مثبت تمركز كنيد.

₪ فهرستي از تكاليف مثبت هفتگي تهيه كنيد.

₪ از نظر اجتماعي فعال باشيد.

₪ جدولي از فعاليت هاي روزمره هفتگي تهيه كنيد و افزودن فعاليت هاي اجتماعي را فراموش نكنيد. 

₪ تفريحاتي براي خود پيدا كنيد.

₪ بطور روزانه ورزش كنيد.

₪ هرگاه احساس تنش مي كنيد، از روشهاي خود آرام بخشي استفاده كنيد. به عنوان مثال، براي چندين دقيقه و تا زمان ايجاد آرامش در كل بدنتان بطور آرام و آهسته نفس بكشيد.

₪ اهداف واقع گرايانه اي انتخاب كنيد.

₪ براي فعال نگهداشتن خود، كاري داوطلبانه انجام دهيد.

₪ بپذيريد كه هركسي توانايي هاي متفاوت خود را دارد و شما بر ويژگي ها و اعمال مثبت خودتان تمركز كنيد.

₪ به هنگام بيان خشم، جرأتمند باشيد.

₪ سعي كنيد نقاط قوت خود را شناخته و توسعه دهيد.

₪ اگر علايم افسردگي تداوم يافت از كمك هاي حرفه اي و تخصصي استفاده كنيد.

 

 

چگونه مي توانم به يك فرد افسرده كمك كنم؟

 

₪ به فرد افسرده نگوئيد كه مي دانيد او چه احساسي دارد. زيرا ممكن است كه اين امر او را نسبت به شما خشمگين كند.

₪ حمايت كننده و شكيبا باشيد.

₪ اجازه دهيد كه شخص افسرده از علاقه و نگراني شما نسبت به خودش آگاه شده و دريابد كه شما در مواقع لازم جهت كمك به او در دسترس هستيد.

₪ شخص افسرده را تشويق كنيد كه بدنبال كمك حرفه اي باشد. البته اگر علايم افسردگي پايدار بوده و در عملكرد هاي روزمره ايجاد اشكال كرده باشد.

 

 ترجمه: مجید علیلو

کارشناس دفتر مرکزی مشاوره وزارت علوم  

وزارت علوم و تحقیقات و فناوری

 

آوای باران

                                                                                                            

هنوز می شنوم آوای پر معنای باران را...

                       آنروز که آسمان آبی آینه خاطرات بود...

                                            و سکوت ترانه عاشقی آواره...

آنروز انتظار حاکم بود...

                  و من اسیر امیــــــــــــــــــــــــد

 

آنروز چه زیبا بود  ...  به یاد ماندنــــــــــــــــی

                        و من چه زیبا تمام کردم تفسیــــــــــــــــــــــر را

پاییز آشنایان غریب...

                                          لابد

                                         لابد به یاد می آوری 

                                       پاییز آشنایان غریب را...

                                          همان کسانی که

                                              پیوند خود را 

                                                 با فراق

                                            محکم  نمودند.

                                    

قربانی( شعر از خانم فروغ فرخزاد)

امشب بر آستان جلال تو

آشفته ام ز وسوسه الهام

جانم از این تلاش به تنگ آمد

ای شعر.......ای الهه خون آشام

دیریست کان سرود خدایی را

در گوش من به مهر نمی خوانی

دانم که باز تشنه خون هستی

اما ...بس است اینهمه قربانی

خوش غافلی که از سر خودخواهی

با بنده ات به قهر چها کردی

چون مهر خویش در دلش افکندی

او را ز هر چه داشت جدا کردی

دردا که تا به روی تو خندیدم

در رنج من نشستی و کوشیدی

اشکم چو رنگ خون شقایق شد

آن را به جام کردی و نوشیدی

چون نام خود به پای تو افکندم

افکندیم به دامن دام ننگ

آه .......ای الهه کیست که می کوبد

آیینه امید مرا بر سنگ؟

در عطر بوسه های گناه آلود

روءیای آتشین تو را دیدم

همرا با نوای غمی شیرین

در معبد سکوت تو رقصیدم

اما...دریغ و درد که جز حسرت

هرگز نبوده باده به جام من

افسوس...ای امید خزان دیده

کو تاج پر شکوفه نام من؟

از من جز این دو دیده اشک آلود

آخر بگو...چه مانده که بستانی؟

ای شعر.......ای الهه خون آشام

دیگر بس است...

اینهمه قربانی !

                                                                

روز تولد تو...

هنوز تولدت را یادم هست...

روزی که تازه پا به این دنیای پر از حادثه گذاشتی...

آن روز تو را در آغوش مادر دیدم...

چه ساده و شیرین بود آن تولد...

آری !

تولدت را خوب به یاد دارم ...

همانگونه که تولد دوباره ات را برای همیشه به یاد خواهم داشت....

روزی که تو را

تا گوری سرد و خاموش ...

تا غربت یک شب بی پایان...

همراهی کردم  ؛  تا تو را به خاك بسپارند.

آن شب بعد رفتنت ،

‌تنها دستمال پر از اشك و آه و حسرت من ...

روي خاك سرد و غريب رفتنت ،‌ باقي ماند...

بلكه با اين يادگاري ، احساس كني كه تنها نيستي...

و نگاه مرده من...

نگاه مرده من ،‌

آخرين وداع با خاك سرد و غريب رفتنت بود...

مي خواستم در اين لحظه هاي آخر بودن ، بداني كه

 تنها نيستي عزيزم...

اما ! افسوس ...

افسوس...

افسوس...

آري !

درست روز آمدنت ...رفتي...

و اين بار  ، نه در آغوش مادر ،

بلكه تولدت را در آغوش خاك نظاره گر بودم ...

اما ! اين بار  ، چه سخت و تلخ بود ،اين تولد...

چه سخت و تلخ بود...

چه سخت و تلخ...

                                                                  

میخواهم کمی از جاده زندگی را قدم زنان در خلوت تنهایی خویش طی کنم

 این روزها خسته ام...

خسته از حتی خوابهای پریشانم که یادآور خاطرات شوم بیداریست...

دیگر از حتی نگاه بسته خویش می ترسم ...

چون مرا به برزخ حادثه ها می برد...

دلم به اندازه تمامی غم ها گرفته است ...

گویی همه بیدادها بر قلب خسته من نشانه رفته اند...

این روزها سرگردان لحظه هایی غریبم ...

و جز رفتن مرهمی ندارم ...

میخواهم کمی از جاده زندگی را قدم زنان در خلوت تنهایی خویش طی کنم ...

مرا ببخش ...

که ناچارم از رفتن.

                                         

زندگی لحظه ای

                                                            آری !

                                 گاهی به زندگی لحظه ای خود عادت می کنیم

                                                  چرا که زنده بودن را

                                      در ثانیه ثانیه این لحظه ها می دانیم

                                                 چرا که ایمان داریم

                                                  خانه و کاشانه ما

                                    در همین کوچ های بی وقت ماست که 

                                                 ییلاق و قشلاقی 

                                                   نمی شناسد                                                                 

                       

خداوند پناه ماست.

 

همه ما سرگردان هستیم و نمی دانیم از کجا آمده ایم و به کجا می رویم...

ما هنوز کانون حقیقی خود را نیافته ایم...

در پناه آن کانون است که قلب دردمندمان آسایش می یابد...

در آن کانون خدا حضور دارد...

                   به خود بگوییم :  (( خداوند پناهگاه ماست))

این حقیقت را بارها تکرار کنیم تا در اندیشه و شعورمان شکل گیرد و در اعماق ضمیر نا خود

آگاهمان جای گیرد و آن را استحاله بخشد...

آنگاه سرگردانی هایمان به پایان خواهد رسید و سفر حقیقی مان به شهر عشق آنجا که

خداوند سکنی دارد آغاز می شود...

                                     خداوندی که یگانه همدم و یار ماست

به چه جرمی؟؟؟

                    

او را به جرم چیدن گل محکوم کردند...

                

                          چون دستانش بوی گل می داد ...

   

 اما هرگز کسی نگفت:

                   

                         شاید او گلی کاشته باشد.

                                                        

عيد سعيد فطر، عيد آسودگي از آتش غفلت و رهيدگي از زنجير نفس، مبارك باد.

                                         

مهربان پروردگار!

به پاسداشت مهرورزي تو، روزه گرفتيم و اكنون به نماز فطرت، پاك ميرويم و در آبي رحمتت روح و جان مي شوييم و تن پوش آمرزش بر تن مي نماييم. در اين لحظه هاي سبز استجابت، شاخه هاي نخل آرزو را در دست مي گيريم و ظهور موعود آخرين را از تو ميخواهيم.

                                                  

مسلمانان روزه دار كه ماه رمضان را به روزه دارى به پا داشته و از خوردن و آشاميدن و بسيارى از كارهاى مباح ديگر امتناع ورزيده اند، اكنون پس از گذشت ماه رمضان در نخستين روز ماه شوال اجر و پاداش خود را از خداوند مي ‏طلبند، اجر و پاداشى كه خود خداوند به آنان وعده داده است.

 

                                                 

 

اميرالمؤمنين، حضرت على (عليه السلام) در يكى از اعياد فطر خطبه اى خوانده‏ اند و در آن مؤمنان را بشارت و مبطلان را بيم داده ‏اند كه:

 

 اى مردم! اين روز شما روزى است كه نيكوكاران در آن پاداش مي ‏گيرند و زيانكاران و تبهكاران در آن مأيوس و نااميد مي ‏گردند و اين شباهتى زياد به روز قيامتتان دارد، پس با خارج شدن از منازل و رهسپار جايگاه نماز عيد شدن، به ياد آوريد خروجتان از قبرها و رفتنتان را به سوى پروردگار، و با ايستادن در جايگاه نماز به ياد آوريد ايستادن در برابر پروردگارتان را و با بازگشت ‏به سوى منازل خود، متذكر شويد بازگشتتان را به سوى منازلتان در بهشت‏ برين، اى بندگان خدا، كمترين چيزى كه به زنان و مردان روزه ‏دار داده مي‏شود اين است كه فرشته ‏اى در آخرين روز ماه رمضان به آنان ندا ميدهد و ميگويد:

 

                 «هان! بشارتتان باد، اى بندگان خدا كه گناهان گذشته‏ تان آمرزيده شد،

                      پس به فكر آينده خويش باشيد كه چگونه بقيه ايام را بگذرانيد.»

 

                                                     

 

رمضان من...

        و رمضان من با رمضان دیگران کلی فرق دارد...

رمضان من  بی تو روزه مطلق یک سکوت مرگبار است ...

رمضان من

نه سحر ...

نه  افطار ...

نه کوچ و نه اطراقی ...............هیچ نمی شناسد...

بی تو آواره ام ...

مسافری آواره در رمضانی سرگشته...

و رمضان من حتی احکام مسافر روزه دار آواره را نیز نمی داند...

خسته ام در این سکوت پر فریاد...

و رمضان من از آرمیدن حتی نگاه خسته و بغض آلودم بیزار است...

رمضان من حتی شب نشینی با مهتاب را بی تو نمی خواهد...

               و چه سخت می گیرد رمضان من که:

                      هستی و نیستی بی تو را بر من حرام کرده است.

                                                                                                              

میلاد پور حیدر فرزند زهرای اطهر (امام حسن مجتبی(ع))مبارک

                                         

دامنه شخصيت بي مانند سبط اکبر پيامبر صلي الله عليه و آله امام حسن  مجتبي عليه السلام آنقدر وسيع و گسترده است که آثار و نشانه هاي آن در تمام کتاب هاي حديث، تراجم، سيره، تاريخ و مناقب فراوان به چشم مي خورد.

  تواضع، فروتني، خدا ترسي، روابط حسنه، احترام  متقابل و کمک به بينوايان از ابعاد برجسته زندگي آن سرور جوانان بهشتي است. آن بزرگوار بازويي علمي، قضايي، و نيرويي بسيار کارآمد براي حکومت علوي و شخص اميرمومنان عليه السلام بوده است.

امام از جمله کساني بود که از آغاز تا پايان به دفاع از حريم رهبري پرداخت و در جنگ هاي جمل، صفين و نهروان فعالانه شرکت جست، بلکه در بسيج نيروها از کوفه براي مقابله با فتنه طلحه و زبير، گام هاي بسيار مثبت و موثري برداشت.

 

هر چند زندگي پر رنج و محنت امام، پر از مسائل و دشواري ها است اما ما در اينجا فقط به بُعد جايگاه علمي امام مجتبي عليه السلام اشاره مي کنيم.

   امام در نگاه پيامبر صلي الله عليه و آله

امام حسن مجتبي عليه السلام کودک بود که پيامبر بزرگوار اسلام از او به عظمت و بزرگي ياد مي کرد. به يقين اين برخوردهاي محبت آميز که هيچگاه در زمان خاص و يا در محدوده خاصي ابراز نمي شد، نشان دهنده اين بود که آن حضرت مي خواست نقاب از چهره امام حسن عليه السلام کنار زده و شخصيت والاي او را بيش از پيش، به مسلمانان معرفي کند.

 هادي امت

حذيفه گويد: روزي صحابه  رسول خدا صلي الله عليه و آله در نزديکي کوه حرا- يا غير آن - گرد پيامبر جمع شده بودند که حسن در خردسالي با وقار خاصي به جمع آنان پيوست. پيامبر صلي الله عليه و آله  با نگاه طولاني که بر او داشت، همه را مخاطب قرار داد و فرمود: "آگاه باشيد که همانا او - حسن- بعد از من راهنما و هدايتگر شما خواهد بود.

 مورخان نوشته اند که: روزي رسول خدا صلي الله عليه و آله ضمن اظهار محبت به امام حسن مجتبي عليه السلام فرمود: همانا حسن ريحانه من است. و اين فرزندم سيد و بزرگ است و به زودي خداوند به دست او بين دو گروه مسلمان، صلح بر قرار خواهد کرد."
 
او تحفه اي است از خداوند جهان براي من؛ از من خبر خواهد داد و مردم را با آثار باقي مانده از من آشنا خواهد کرد. سنت مرا زنده خواهد کرد و افعال و کردارش نشانگر کارهاي من است. خداوند عنايت و رحمتش را بر او فرو فرستد. رحمت و رضوان خداوند بر کسي باد که حق او را بشناسد و به خاطر من به او احترام نموده و نيکي کند."

روز خاکستری...

امروز از اون روزای خاکستریه...

از اون روزا که دلم میخواد یه جای خلوت خلوت باشم...

شاید بر فراز قله کوهی آرام...

شاید در دل کویری سوت و کور و پر ابهام...

یا شاید در دل دشتی پر از ایهام...

جایی که بتونم خدا رو روشن روشن ببینم و باهاش به اندازه یه عمر زندگی

                                          خلوت کنم.

امروز از اون روزائیه که دلم میخواد داد بزنم...

آره ! داد بزنم...

اونقدر که صدای فریادم بر تمامی هستی چیره بشه...

و صدای فریاد نا آرام منو حتی مرده ها هم بشنوند...

شاید اینجوری کمی از خشم سالیان انتظارم به خواب بره...

                                          به خوابی در گذر زمانی نا چار...

که این زندگی لا علاج ماست که می گذره...

آره ! این زمانه که می گذره...

اما  آیا من خواستار گذر این چنینی  هستم؟؟؟

                                                                 

میلاد نور و امید دل شیعیان مبارک

                                                                  

                                   آن سفر كرده كه صد قافله دل همره اوست

                                       خدايا هر كجا هست به سلامت دارش

 

در سپيده دمي زيبا در نيمه شعبان سال ‪ ۲۵۵‬هجري قمري خانه‌اي در اين كره خاكي در سامرا غرق در  

                                                    نور و سور شد.

  گويي همه روشنايي‌هاي دنيا را در اين خانه يكجا جمع كرده بودند كه اين قدر زيبا و نوراني شده بود.

 فرشتگان دسته دسته از آسمان به زمين مي‌آمدند و با خود طبق طبق گل نرگس و ياس سپيد همراه

         داشتند، در آسمان جشن و پايكوبي بود و در خانه امام حسن عسكري (ع) شادي و اميد

 

     نرجس دختر قيصر روم كه به اذن خداوند پس از به اسارت درآمدن توسط يكي از ياران امام حسن

عسكري(ع) و به فرموده ايشان از ميان بردگان خريداري شده بود با حكم خداوند و حضور محمدمصطفي

(ص)، علي مرتضي(ع) و فاطمه زهرا(س) به عقد يكي از دانه‌هاي پيامبر يعني امام حسن عسكري(ع)

                                                           درآمد.

و پس از مدتي بود كه از دامن اين زن نجيب و عفيف گلي شكفت كه عطر وجودش درجهان پيچيد و با

                              خود نويد بخش شادي و پايان‌دهنده ظلم و ستم بود.

 

  در روايت است كه وقتي حضرت عصر صاحب‌الزمان(عج) به دنيا مي‌آمد، به اذن خداوند حضرت فاطمه، 

 حضرت مريم، آسيه و خديجه از بهشت به خانه امام حسن عسكري(ع) آمدند و نرجس را در اين واقعه

بزرگ كه ميلاد روشنايي بود و نويد بخش اميد براي دل مظلومان و مستضعفين در روي زمين، ياري كردند.

 

    همچنين در روايت است كه امام حسن عسكري وقتي نوزاد تازه متولد شده را بغل كرد تا به فرموده  

     خداوند نام او را محمد كه ياداور اسلام و عزت بخشي وبه مستضعفين و دلجويي از محرومين بود،

كنيه‌اش را مهدي يعني هدايتگر به سوي اميد بود برگزيد در روي بازوي وي مشاهده كرد كه نوشته شده 

                                                            بود

                                " جاء الحق و ذحقل الباطل، ان الباطل كان ذهوقا" 

                                           يعني حق آمد و باطل را نابود ساخت

                                        همانا كه باطل هميشه نابود شدني است.

                                                                  

به همين دليل است كه اين روز مبارك را روز مستضعفين نيز ناميده‌اند، روز محرومين، روز ستمديدگان و  

   بيچارگان، آناني كه در زير چكمه قدرتمند ظلم جان و مال خود را از دست داده‌اند، آنان كه به واسطه

                               بي‌عدالتي از همه نعمات الهي محروم شده‌اند.

 

به راستي كه روز ميلاد حضرت مهدي (عج) روز مستضعفين و بيچارگان و دلدادگان عاشق راهش است.

    روز آناني كه به واسطه ظلم و جور هيچ چاره‌اي جز دعا براي ظهور نازنين ولي عصرشان ندارند و با

    چشماني اشكبار و دلي شكسته غم بيچارگي خود را در خفا به پيشوار غايب و عدالت طلبشان

                                                         مي‌گويند.

 

   نمي‌دانم، امروز چه شد پس از مدتها كه باز از كنار مسجد صاحب الزمان(عج) مي‌گذشتم، با دلي

 شكسته و چشماني گريان حضوري را در كنارم احساس كردم و دلم آرام گرفت، باخود فكر مي‌كردم در

اين مكان مقدس كه مزين به نام مبارك صاحب الزمان(عج) است و روزهاي چهارشنبه مامن دلهاي هزاران

 عاشق سوخته دل بي دليل نيست كه همه با لباني خندان از در بيرون مي‌آيند، زيرا كه ولي عصرشان

             همواره حاضر است و از غيب آگاه و به اذن الهي بر احوال و امورات مردم مطلع

 

   امام جعفر صادق (ع) در حديثي مي‌فرمايد: اگر يك روز به قيامت مانده باشد خداوند آن روز را اينقدر

طولاني مي‌كند كه مردي از تبار پيامبر اسلام ظهور كند و جور و ظلم را از بين برد و جهان را پر از عدل و

                                                             داد كند.

 

  بي‌دليل نيست كه عصر روز پنجشنبه دلها شاد است به اميد اينكه در فردايي جمعه روز جمال حضرت

       مهدي (ص) ديده يارانش را روشنايي بخشد و حضرت عصر ظهور كند زيرا كه در روايت است كه

                                      "امام عصر  در روز جمعه ظهور مي‌كند".

 

و باز هم بي‌دليل نيست كه پس از پايان روز جمعه اينقدر دلها گرفته و غمگين مي‌شود زيرا كه باز انتظار

   به سر آمده و يار از در نيامد... از اين روست كه خداوند به خواندن دعاي "سمات" فرمان داده است.

 

  چشم در راه جمعه، با دلي پر از شوق و با دعايي بر لب مثل هر روز باز انتظار ظهورش را مي‌كشيم

                        باشد كه به فضل خدا بيايد و جهان را سراسر پر از عدل و داد كند

                                                          

در سوگ او...

                                     جاودانگی ویژه ذات اقدس اوست

                                                 انا لله و انا اليه راجعون

                                           

           ما درد فـــــــراق ديــــــــــده بـــــــــــو ديم          افســـــــانه غم شنيــــــــده بــــــــو ديم

          اما غم تــــــــــــــو چه جانگـــــــــداز است         دردي است كـــــه قصـــــه اش دراز است

 

                               چه نا باورانه و مظلومانه بهار عمرت خزان گشت .

                                              چه تلخ است درد بي تو بودن

                            و چه سخت است تحمل بار طاقت فرساي هجرانت.

                               غم و درد فراقت را تا عمق جان حس مي كنيم

                                و تنها مرحم دل داغدارمان حمد و ثناي الهي 

                                و تسليم و رضا در برابر تقدير و مشيت اوست.

 

در غم مرگ پريشان تو كارم زاري است

                                            داغ هجران تو هر لحظه به چشمم جاري است

صبح اميد به ديدار تو مي گشت سعيـــــــــــــد

                                             با غــــــروب و غم مــــــن زندگي دشواري است

 

 در تند باد توفنده حادثه اي دهشتناك شمع روشن كاشانه امان نا بهنگام به خاموشي گرائيد

                                 و ستاره صبح اميدمان به غروب ماتم مبدل شد.

             

            نا با ورانه چهره در نقاب تیره خاک کشیدی و به جوار رحمت حق پیوستی

                                                                                    

میلاد پیام آور کربلا ( امام سجاد(ع) ) مبارک

 حضرت امام زين العابدين عليه السلام

امام علي بن حسين بن علي بن ابيطالب عليه السلام مشهور به سجاد، چهارمين امام شيعيان بنا به قولي مشهور، در پنجم شعبان سال 38 هجري قمري متولد شد و در 12 محرم سال 95 هجري قمري به دست وليد بن عبدالملك به شهادت رسيد. امام زين العابدين عليه السلام زماني ديده به جهان گشود كه زمام امور در دست جد بزرگوارش امام علي بن ابيطالب عليه السلام بود. آن حضرت 3 سال از خلافت علوي و حكومت چند ماهه امام حسن عليه السلام را درك كرد. امام سجاد عليه السلام در عاشوراي سال 61 هجري قمري حضور داشت و در آن واقعه به صورتي معجزه آسا نجات يافت و پس از شهادت پدرش امام حسين عليه السلام مسئوليت زمامداري شيعيان از جانب خدا بر عهده او گذاشته شد و از آن روز تا روزي كه به شهادت رسيد زمامداراني چون يزيد بن معاويه، عبدالله بن زبير، معاويه بن يزيد، مروان بن حكم، عبدالملك بن مروان و وليد بن عبدالملك، معاصر بود.

 

امام سجاد عليه السلام در اوضاع ناگوار اجتماعي آن روز كه ارزش هاي ديني دست خوش تغيير و تحريف امويان قرار گرفته بود، مهمترين كار خويش را در زمينه برقراري پيوند مردم با خدا، با دعا آغاز كرد.

چنين بود كه مردم تحت تأثير رو حيات آن حضرت قرار گرفتند و شيفته مرام و روش او شدند و بسياري از طالبان علم و دانش در مسلك راويان حديث او در آمدند و از سرچشمه زلال دانش وي كه برخاسته از علوم رسول خدا (ص) و اميرالمؤمنين عليه السلام بود، بهره ها جستند.

 

  شرايط، مقتضيات و رسالتها در عصر امام سجاد عليه السلام:   

 

اقتدار حكومتهاي جبار و ظالم عصر، نظارت شديد و سختگيريهاي بسيار بر مخالفان سياسي بويژه شيعيان، سركوبي قيامها با كشتارهاي بي رحمانه، جهالت سياسي و مذهبي مردم، شيوع بي ديني و مفاسد اخلاقي، و قلت ياران و مجاهدان واقعي، از جمله موانعي بودند كه نگذاشتند امام سجاد عليه السلام به صورت مسلحانه قيام كنند.

مردم مسلمان عصر امام عليه السلام به علت تبليغات و فعاليتهاي سياسي و فرهنگي حكومتهاي نامشروع در برابر حقايق سياسي و مذهبي در نهايت جهالت و بي ديني به سر مي بردند. بدعتها و عقايد گمراه كننده و باطل به عنوان احكام و عقايد مذهبي، مورد اعتقاد و عمل مسلمانان قرار گرفته بود.

در چنين شرايطي، بزرگترين و مهمترين مسئوليت امام سجاد عليه السلام، احياي مجدد اسلام ناب محمدي (ص)، تبيين جايگاه امامت و رهبري اهل بيت عليه السلام، مبارزه با جهالت سياسي و مذهبي مردم و تربيت مجاهدان واقعي بود.

 

امام عليه السلام مي بايد در برابر حقايق سياسي اسلام روشنگري مي كردند بويژه كه درباره امامت و رهبري و افشاگري عليه حكومتهاي غاصب و ظالم و ترويج فرهنگ جهاد و شهادت لازم بود كه شيعيان و مسلمانان را براي مبارزه و جهاد عليه ظلم، بدعت و گمراهي آماده مي ساختند.

آن حضرت موفق شدند كه در سخت ترين شرايط و با استفاده از ظريفترين شيوه هاي تبليغاتي و مبارزاتي، در اهداف خويش موفق و پيروز شوند.

سرانجام امام عليه السلام در راه پايداري و استقامت در اين جهاد مقدس، به مقام والاي شهادت نايل شدند.

 

   نقش امام سجاد در تربيت موالي :            

 

"موالي" يعني: عده اي از ايرانيان كه به عراق آمده و در آنجا با تشيع آشنا شده. همچنين از جمله موضوع شايع در قرن اول و دوم هجري تربيت موالي بود. اين افراد عمدتاً به علت داشتن استعداد مناسب و نيز آمادگي كسب علم و نيز با احساس ضعفي كه ايشان در برابر عرب ها داشتند و درصدد بودند كه آن را جبران كنند، به خوبي در زمينه حديث كار كردند و در نتيجه توانستند در مدت زماني كوتاه از فقها و محدثين مراكز عمده اسلامي شوند. اين افراد در خانواده هاي مختلف عرب، تربيت شده بودند كه طبعاً انگيزه هاي سياسي و مذهبي جاري و مرسوم در آن قبايل و عشيره ها، به اينان نيز سرايت كرده بود، به ويژه كوفه، بيشتر گرايش شيعي داشت و "موالي" آن نيز چنين بودند، از اين رو اهل بيت عليهم السلام نيز از اين ويژگي براي تربيت موالي استفاده كردند.

 

در اين ميان، سياست علي بن الحسين عليه السلام شايان توجه بسيار است. امام مي كوشيد تا در مدينه، با تربيت طبقه "موالي"، راه را براي آينده باز كند. و اسلام صحيح و سليم را به آنان (كه زمينه كافي داشتند) انتقال دهد، پس با شخصيتي كه امام داشت به شايستگي مي توانست در روحيه موالي اثر بگذارد و احساسات شيعي را به آنان انتقال دهد.

استاد "سيد جعفر مرتضي" در تشريح سياستهاي امام سجاد عليه السلام و به منظور بخشيدن حياتي نوين به مكتب جعفري، اشاره به اين نكته دارد كه آن حضرت غلامان را مي خريد و آنان را آزاد مي كرد، به طوري كه به نوشته "سيد الاهل" : غلامان اين مسئله را دريافته، شور و شوق فراواني داشتند كه مشمول اقدام امام شوند. امام نيز در هر سال و ماه و روز و به مناسبت هرحادثه، آنان را آزاد مي ساخت. به طوري كه درمدينه قريب به يك لشگر از موالي آزاد شده و كنيزكان رهايي يافته، به سر مي بردند كه تمامي آنها از موالي امام سجاد عليه السلام بودند. و شمار آنها به 50 هزار تن يا بيشتر مي رسيد.

 

مؤلف محترم "اعيان شيعه" نيز مي نويسد: او سودانيان را مي خريد، حال آنكه هيچ نيازي به آنان نداشت. استاد "سيد جعفر مرتضي" پس از ذكر اين مطالب نتايج متعددي از اين مسئله مي گيرد و مي نويسد: يعني نتيجه چنين سياستي، اين بود كه موالي، اهل بيت عليهم السلام نمونه هاي انسانيت و اسلاميت به شمار مي رفتند. و آمادگي كامل داشتند تا در شرايط گوناگون در كنار آنها قرار بگيرند، شواهدي نيز وجود دارد كه نشان مي دهد "موالي" در مواقعي كه علويين مورد ظلم قرار مي گرفتند و يا بعضي از حكام به آنها ستم مي كردند، به ياري آنها مي شتافتند.

                                                     

میلاد قمر بنی هاشم حضرت ابولفضل (ع) مبارک

                      

             میلاد قمر بنی هاشم حضرت ابوالفضل (ع) و روز جانباز را گرامی میداریم

سلام بر رشادت دستان حیدری ات!

سلام بر توفندگی شمشیر ذوالفقارت!

 سلام بر جانبازی و عشق و برادری ات!

سلام بر تو ای زیباترین واژه قاموس فروتنی!

سلام بر تو و بر دستان آب آورت!

سلام بر لبان خشکیده ات که سرچشمه آب بقاست

                          و آب را در حسرت جرعه ای از خنکای خود وانهاده است!

خاک بوی بهشت می گیرد،

آسمان، پایین می آید

 و خانه مرتضی (ع) را به آغوش می کشد.

                              نوزادی مبارک پا بر ابرهای احساس می گذارد

                                                      

خجسته زاد روز ميلاد با سعادت سپه سالار كربلا، ماه بنى هاشم حضرت اباالفضل العباس عليه السلام بر مولا و سرور شهيدان حضرت اباعبدالله الحسين صلوات الله عليه و اميد شيعيان حضرت بقيةالله الاعظم عجل الله تعالى فرجه الشريف و تمامى عاشقان و محبين اهل بيت عصمت وطهارت عليهم السلام مبارك باد



« سپه سالار عشق »
نگاهى معرفت‏ آموز به زندگانى
سپه سالار كربلا، حضرت ابوالفضل عليه السلام
مقاله از: احمد لقمانى

بسم الله الرحمن الرحيم
سخن نخست


زندگانى حضرت ابوالفضل(ع) دائرة‏المعارفى است كه چگونه زيستن و آگاهانه رفتن را به ما مى‏آموزد و فرصت دستيابى به مقام آدميت را هموار مى‏سازد.

در اين نوشتار، از رهگذر تربيت عباس(ع)، پرتوى از فروغ معنويت امام على(ع) و جلوه‏اى از روشنى ولايت ام ‏البنين(عليها السلام) در پرورش فرزند نصيب انسان مى‏شود و آينه‏ اى از روشنايى فضايل ابوالفضل(ع) ديدگان آدمى را نورانى مى‏كند.

با هم به مدينه مى‏رويم تا از كوچه ‏هاى بنى‏هاشم به سراى اميرمؤمنان(ع) پاى دل گذاريم و از آغازين لحظه ‏هاى زندگانى پور دلبندش عباس(ع) با او همراه شويم.


طلوع ماه در مدينه                        


زمين مدينه با نيم ‏نگاه خورشيد روشنايى مى‏گرفت و تابش طلايى آفتاب، جمعه، چهارمين روز شعبان سال‏26 هجرى را نورى ديگر مى‏بخشيد. بلور دلهاى شيفتگان اميرالمؤمنين على(ع) لبريز از شور و عشق شده بود و آغوش كوچه ‏هاى بنى‏هاشم به روى زائران خانه حضرت گشاده مى‏نمود. چهره علاقه ‏مندان اهل بيت (عليهم السلام) را شبنم شادى فرا گرفته بود و براى ديدار نو رسيده مولاى خويش بر يكديگر پيشى مى‏گرفتند. شور و هلهله خانه على(ع) و «فاطمه كلابيه‏» را فرا گرفته بود و نگاه همگان به سخاوت لبان مولا بود تا انتخاب نام طفل را نظاره كنند و شيرينى اولين كلام او را بيابند.

در اين هنگام گويى مام كودك، ام ‏البنين (عليها السلام) نوزاد را به على(ع) تقديم كرد. امام فرزند دلبند خود را به سينه چسباند، با صدايى آسمانى در گوش راست فرزند اذان و در گوش چپش اقامه گفت تا در گلستان وجود او شاخسار ايمان و عشق به «توحيد» و «نبوت‏» نمايان شود; تا از بلنداى همتش آبشار شوق به «امامت‏» جارى شود و تا هميشه ايام در سايه ‏سار «ولايت‏» سروى سبز باشد.

چون نسيم اذان و اقامه بر روان پاك و سپيد طفل وزيد، امام(ع) با واژه‏اى مهرآفرين و روح ‏افزا، نام فرزند را بيان فرمود: «عباس‏» يعنى شير بيشه شجاعت و قهرمان ميدان نبرد. دلاورى از شجاعان اسلام و قهرمانى كه در برابر باطل و ستم عبوس و خشمگين است و در مقابل خير و نيكى شادان و متبسم.

رواق چشمان اطرافيان را هاله ‏اى از عشق و اميد فرا گرفته بود. فاطمه كلابيه بيش از ديگران از خشنودى امام على(ع) شادمان و خرسند بود.

در اين لحظه، الماس بوسه على(ع) بر بلور وجود طفل نشست و پيكر كوچك عباس با اولين نوازش و عاطفه آشنا شد; اما اين شادمانى لحظاتى بعد با توفان غم درهم پيچيده شد. ناگهان گوهر اشك از ديدگان اميرمؤمنان(ع) بر سينه سيمايش پديدار شد، صداى گريه آن حضرت دلها را مالامال از اندوه ساخت و فرمود: گويا مى‏بينم اين دستها يوم الطف در كنار نهر فرات در يارى برادرش حسين از بدن جدا خواهد شد.



هفتمين روز ميلاد


على(ع) در هفتمين روز ميلاد، فرزند دلبند خود را خواست. طبق سنت پسنديده اسلام، موهاى زيبايش را تراشيد و هم وزن آنها، طلا يا نقره به مستمندان داد. سپس گوسفندى، به عنوان عقيقه، ذبح كرد تا به بركت آن صدقات و اين قربانى پيكر پاك عباس عزيز پا برجا و سالم ماند و ايام زندگانى‏اش طوباى بركاتى جاودان شود.

گفتار امام(ع) و نام حماسى نوزاد دفتر طلايى خاطرات او را در مقابل ديدگان آشنايان مى‏گشود. از اين‏رو بر بينش على(ع) آفرين مى‏گفتند و انتخاب عقيل را مى‏ستودند.

آنها از روزى ياد مى‏كردند كه اميرمؤمنان(ع) برادرش عقيل را طلبيد تا از بلنداى «علم انساب‏» نگاهى به قبايل مختلف بيفكند، خانواده ‏اى شجاع را انتخاب كند و انگشت اشاره بر بانويى پاك و عفيف ‏نهد تا فرزندانى دلاور، سرآمد و شيردل به دنيا آورد.

پس از مدتى تحقيق و ژرف‏نگرى، عقيل «فاطمه كلابيه‏» (ام ‏البنين) را برگزيد.



دوران كودكي عباس عليه السلام


در روزهاى كودكى عباس، پدر گرانقدرش چون آيينه معرفت، ايمان، دانايى و كمال در مقابل او قرار داشت و گفتار الهى و رفتار آسمانى‏اش بر وى تاثير مى‏نهاد. او از دانش و بينش على(ع) بهره مى‏برد. حضرت در باره تكامل و پويايى فرزندش فرمود: ان ولدى العباس زق العلم زقا; همانا فرزندم عباس در كودكى علم آموخت و به سان نوزاد كبوتر، كه از مادرش آب و غذا مى‏گيرد، از من معارف فرا گرفت.

در آغازين روزهايى كه الفاظ بر زبان وى جارى شد، امام(ع) به فرزندش فرمود: بگو يك.

عباس گفت: يك

حضرت ادامه داد: بگو دو

عباس خوددارى كرد و گفت: شرم مى‏كنم با زبانى كه خدا را به يگانگى خوانده ‏ام، دو بگويم.

پرورش در آغوش امامت و دامان عصمت، شالوده ‏اى پاك و مبارك براى ايام نوجوانى و جوانى عباس فراهم كرد تا در آينده نخل بلند قامت استقامت و سنگربان حماسه و مردانگى باشد. گاه كه على(ع) با نگاه بصيرت‏ آميز خود آينده عباس را نظاره مى‏كرد، با لبخندى رضايت ‏آميز، سرشك غم از ديدگان جارى مى‏كرد و چون همسر مهربانش از علت گريه مى‏پرسيد، مى‏فرمود: دستان عباس در راه يارى حسين(ع) قطع خواهد شد.

آنگاه از مقام و عظمت پور دلبندش نزد خداوند چنين خبر مى‏داد: پروردگار متعال دو بال به او خواهد داد تا به سان عمويش جعفر بن ‏ابى‏طالب در بهشت پرواز كند.



ايام نوجواني و جواني                      


محبت پدرى گاه على(ع) را بر آن مى‏داشت تا پاره پيكرش را ببوسد  ، ببويد و با آداب و اخلاق اسلامى آشنا سازد. از اينرو لحظه‏اى عباس را از خود دور نمى‏ساخت. فرزند پاكدل على(ع) در مدت 14 سال و چهل و هفت روز، كه با پدر زيست، هميشه در حرب و محراب و غربت و وطن در كنار او حضور داشت.

در ايام دشوار خلافت، لحظه ‏اى از وى جدا نشد  و آنگاه كه در سال‏37 هجرى قمرى جنگ صفين پيش آمد، با آن كه حدود دوازده سال داشت، حماسه‏اى جاويد آفريد.



كنيه هاي مهر افرو                         


ديباچه صفات اخلاقى افراد و فهرست فضايل معنوى انسانها در كنيه آنان نمايان است. عباس(ع) انسانى آسمانى بود كه بلنداى عظمتش كنيه‏ هاى بسيارى براى او پديد آورد. «ابوالفضل‏» مشهورترين كنيه اوست. اين كنيه برخى از صاحب‏نظران را بر آن داشت تا شعاع چشمگير شخصيت عباس را بستر اين واژه بدانند. ويژگيهاى دوران كودكى و شكوهمندى روح‏ افزاى نوجوانى او نشان از بزرگى مقام وى داشت. بسيارى از فرهيختگان و شعرا بهره ‏مندى از فضايل فراوان را علت اين لقب دانسته ‏اند. (17)

از سوى ديگر، پاره ‏اى از محقان و انديشمندان بهره‏ مندى از نعمت وجود فرزندى به نام «فضل‏» را دليل اين كنيه شمرده‏ اند.

«ابوالقاسم‏» كنيه اى ديگر است. مورخان، با ژرف‏نگرى در واژه‏هاى معرفت ‏آفرين زيارت اربعين، اين كلمه را كنيه آن حضرت دانسته ‏اند. آنجا كه جابر انصارى خطاب به اين رادمرد الهى مى‏گويد: 

                       السلام عليك يا اباالقاسم، السلام عليك يا عباس بن‏ علی

 

مناجات نامه خواجه عبدالله انصاری

الهی ! نام ترا جواز و مهر تو ما را جهاز.

الهی ! شناخت تو ما را امان و لطف تو ما را ایمان.

الهی ! فضل تو ما را لواء و کنف تو ما را ماوا.

الهی ! ضعیفان را پناهی...

         قاصدان را بر سر راهی...

        مومنان را گواهی چه بود که افزایی نگاهی.

 

الهی ! چه عزیز است او را که تو خواهی وربگریزد او را در راه آری.

        طوبی آنکس را که تو او را رائی...آیا که تو از ما خود گرائی

الهی ! ترا که داند که ترا تو دانی...ترا نداند کس ترا تو دانی.

        بس ای سزاوار ثنای خویش و ای شکر کننده عطای خویش.

     بذات خود از خدمت تو عاجز و به عقل خود از شناخت منت تو عاجز.

     و به کل خود از شادی بتو عاجز و به توان خود از سزای عقل تو عاجز.

 

کریما ! گرفتار آن دردم که تو درمان آنی و بنده آن ثنایم که تو سزای آنی.

                من در تو چه دانم تو دانی...تو آنی که گفتی من آنم ...آنی.

 

و اما شعری زیبا از آقای اخوان ثالث...

                                                     قاصدک

قاصدک ! هان چه خبر آوردی؟

 از کجا وز که خبر آوردی؟

 

خوش خبر باشی اما... اما...

گرد بام و در من...

بی ثمر می گردی.

 

انتظار خبری نیست مرا...

 نه ز یاری نه ز دیار و دیاری -یاری.

 

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس...

برو آنجا که تو را منتظرند.

قاصدک!

در دل من همه کورند و کرند.

 

دست بردار از این در وطن خویش غریب...

قاصد تجربه های همه تلخ...

با دلم می گوید:

که دروغی تو دروغ...

که فریبی تو فریب.

 

قاصدک ! هان ...ولی ...آخر...ایوای!

راستی آیا رفتی با باد؟

با توام. آی ! کجا رفتی ؟ آری...

راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟

مانده خاکستر گرمی جایی؟

در اجاقی- طمع شعله نمی بندم-

خردک شرری هست هنوز؟

 

قاصدک !

ابرهای همه عالم شب و روز

در دلم می گریند.

مبعث حضرت رسول اکرم(ص) مبارک...

ناگهان غار حرا پر نور گشت

راز گاهي رشك كوه طور گشت

كوه نور اين روشني را تازه ديد

پرتوي بي حد و بي اندازه ديد

آسمان افزون بر او تابيده بود

تاب مهر و ماه را بس ديده بود

روشن از او گشت چشم روزگار

ماند آئينش به گيتي پايدار

گاه گويد آسمان، گاهي زمين

آفرين فرزند صحرا آفرين

نیایش قلبی...

                                          خدایا !                                                                                                     

یاری ام ده تا از آتش جانسوز خطا بر کنار باشم

 که آتش رویدادها را اشک آسمان فرو می نشاند.

  اما شرار خطاهایم را دریا دریا اشک دیدگانم !

 

              

دستگیرم شو تا به یاری آب و خاک 

  این شعله سرکش را خاموش کنم.

 

پس مرا خلوصی عطا کن 

 تا در هر سجده چنان پیشانی بر خاک بسایم

 و در هر توبه چنان اشک ندامت ببارم

مگر این آتش سوزنده به باران رحمتت فرو بنشیند.

 

                                          خدایا !

 یا ری ام ده تا جانم صفای تو یابد

و دلم در هوای تو پر بگشاید

 که سلام بر تو در صبحگاهان

 یارانت را سر مست می کند

 و بر زبان راندن نامت درگاه و بی گاه

راحت روح است.

 

 دستگیرم شو تا پرده ها از پیش چشمانم کنار روند

 و خطاهایم را در پرده بگیر

  ای کریمی که پوشنده خطایی  !

       

پس مرا فروغی عطا کن که در دعوتت تاخیر نورزم

در روزگار فتنه و شوریدگی از بیم نلرزم

 و آبروی خویش پیش کسان بر آب نریزم. 

 

هم صحبت خوب من !

                                               هم صحبت خوب من !

                     احساس من از بودن من چیزی جز خواندن خوب من نیست

                                                        و تو

                            حرفهایم را...شعرهایم را...و مرا خوب می خوانی 

                                 متن هایم عاشق شنیدن های تو هستند

                                                     بی تو 

                                       حرفی برای گفتن ها نیست

                               قلمم به اشتیاق خواندن تو می نویسد

                          و الا حرفی برای اینهمه گفتن نیست که نیست.

                                                                 

و کنار آشنایی تو

                    آشیانه می کنم

فضای آشیانه را

                   پر از ترانه می کنم

کسی سوال می کند:

                              به خاطر چه زنده ای؟

و من برای زندگی

                       تو را بهانه می کنم.  

                                                                                                                                                                   

این روزهای پر از تقدیر...

                                   و چه چیز حس مرا به معاد و رستاخیز برده است

                                 که جز رضایت قلبم حریم خوشبختی نمی شناسم؟

                                                     روحم آرام نمی گیرد

                                         افکارم از حد دنیای خاکی فراتر است

                   و هیچ جیز جز اعتراف قصه های زندگی به حقانیت گم شده ذهنم

                                                  مرا راضی نمی کند.

                                                این روزهای پر از تقدیر

                                که هر ضربه نبضم را بی قرار خویش کرده است. 

                                                                   

قلم...

   

  و آنگاه که قلم نوشتنم رو به سکوت می رود...

           گویا احساسم را با احساسی غریب کشته اند...

مرگ حرفم را در اوج سخن می بینم ...

   لیکن زبانم را یارای هیچ کلامی نیست.

در درونم فریادیست که می خواهد قلم را ...

و می خواهد بازتاب حسم را ...آنگاه که پر از گفتن است ...اما خاموش.

 

کلام انعکاس اندیشه است ...

             و قلم انعکاس تمامی کلام ها و  اندیشه ها و انگیزه ها .

قلم اوج بیداریست...

اوج جنبش...

اوج انقلاب احساسات...

                     اوج موجودیت یک موجود.

                                                                 

نیایش قلبی...

                                  خدای من !

        یاری ام ده تا در راستی استوار باشم

   و در راهت پایدارم بدار تا سرگشته نمانم.

در دل محبت و شفقت آفریدگان تو را بپرورانم

   و رنج خود از محنت دیگران بیشتر ندانم.

 

       دستگیرم شو تا همواره اقرار کنم

         به هیچ کس بودن و مفلس بودن

و به لطف تو بی نام و در خور پیام شوم.

 

پس مرا کرداری عطا کن که در آن نقش ریا نباشد

   و بر آن نشانی از آتش هوا و وسوسه ها نباشد.

 

                              خدای من !

یاری ام ده تا ببینم آن هزار نقش رنگارنگی را

     که پیش رویم نهاده ای

  و افسون های گونه گونی را

    که بر من نماینده ای.

 

ای که دوستدارانت را با موری پند می دهی

         به عنکبوتی پناه می دهی

و در کشتی نجات از بلای توفان می رهانی

           عشاق درمانده را دریاب

   که همه عمر در بحر عشق گرفتارند

و هر نفسی بسی توفان های رنج از سر می گذرانند.

 

        آنان را در کشتی الطاف بی کرانت

             به کران امن و آسایش برسان.

 

و اما شعری زیبا از آقای احمد شاملو...

                                           زبان دیگر

مگو

    کلام

          بی چیز و نا رساست

بانگ اذان

  خالی نومید را مرثیه می گوید ـــ

ویل للمکذبین !

 

به نمادی ریاضت کشانه قناعت کن

قلندرانه به هوئی

همچنان که (( تو ))

                          ابلاغ ژرف محبت

و ((سرخی ))

حرمتی

         که نمازش می بری .

 

از کلامت باز داشتند

آن چنان که کودک را

                         از بازیچه

و بر گرده خاموش مفاهیم از تاراج معابدی باز می آیند

که نماز آخرین را

                    به زیارت می رفتیم .

چه گونه با کلماتی سخن باید گفت که شان به زباله دان افکنده اند؟

با (( چر کتابی ))

                     از (( سپیدی ))

از آنگونه که شاعران

با ظلمات بی عدالت مرگ خویش از طبیعت آفتاب سخن گفتند.

                                                                 

هر روز به سوی تو می آیم...

 

در دنیا زندگی کن ...کارهای روزانه ات را انجام بده

...اما هیچگاه از یاد نبر که مخلوق خدا هستی.

 

هر روز کوشش کن که خود را تعالی بخشی .هنگام انجام وظایف روزانه ات حتی یک

لحظه هم از روح درون روی نگردان .

 

وظیفه ات را به انجام برسان و پیوسته به خدا بیندیش .و فراموش نکن که فقرا و

تهیدستان تصویری از خدا هستند .

 

خدمت با مهر و احترام گذاشتن به آنها تو را به خدا نزدیکتر می کند .آنچه را به

تهیدستان می بخشی در واقع به خدا داده ای.

 

(عشق)... منجی جهان است....پرده ها را فرو افکنید و بگذارید عشق وارد شود تا

اگر توفانها شما را در بر گیرند و تند بادها بخروشند همچنان در آرامش باشید.

 

به همه کس و همه چیز عشق بورزید .به آنها که شما را دوست دارند عشق

بورزید.. .به آنها که شما را دوست ندارند عشق بورزید.. .به انسانهای پرهیزکار عشق

بورزید.. . به آنان که غرق در گناهند عشق بورزید.

 

به هر سبزه ..دانه شن ..هر قطره شبنم ..هر شعاع آفتاب ..هر زبانه آتش عشق

بورزید....و با اینکه شعله  ها شما را می سوزانند از میان خاکسترتان ندا بر خواهد

آمد :  (( تو همانی ))

                                                                  

نیایش قلبی...

                                       خدایا !

    یاری ام ده که اگر تو یاورم باشی

    به مژه ای دو جهان رااز جای بردارم

    و اگر چشم عنایت از من بر گیری

وای بر من! که تاب بار گران یک مژه ام را هم ندارم.

 

دستگیرم شو که در پناه تو اگر میان آب و آتش باشم

باکی نیست که فقط با ذکر و یاد تو دلخوش باشم.

 

پس مرا قناعتی عطا کن تا در این جهان یاد و نام تو

و در آن جهان دیدار و سلام تو غایت آرزویم باشد.

 

                                  خدایا !

یاری ام ده تا اگر سرخی جمال مهرویان را ندارم

       از زرد رویی عاشقان بی بهره نباشم

و اگر از حسن و زیبایی یوسف برخوردار نیستم

       از درد عشق یعقوب بی بهره نباشم.

 

دستگیرم شو تا از سر فروتنی تو را بخوانم

        چرا که هیچ نوایی به درگاهت

         خوش تر از آوای وارستگان نیست .

 

پس مرا دیدگانی عطا کن که از مهر تو گریان باشد

نه چشمی که از نا دیدن الطافت در خور تاوان باشد .

و دلی عطا کن که همواره وصل تو را خواهان باشد

            نه دلی که از هجر تو ویران باشد.

 

 

 

دانستنیهای بهداشتی...

 مشخصات شیر سالم:

شیر سالم طعم مطبوعی دارد

 کمی شیرین بوده

 و رنگ سفید مایل به زرد دارد.                                

 

مشخصات گوشت سالم:

رنگ طبیعی داشته باشد .

بوی بد ندهد .

سطح آن لیز و مرطوب نباشد .

قبل از سفارش شما چرخ نشده باشد.

مهر کشتارگاه داشته باشد .                                     

 

مشخصات مرغ سالم :                                                 

پوست شفاف و مرطوب داشته باشد.

بوی بد نداشته باشد.

شکم آن سبز یا آبی نباشد.

محل بریدگی گردن آن متورم باشد.

 

مشخصات ماهی سالم:

چشمهای شفاف و برجسته داشته باشد .

پولکهایش آسان کنده نشود.

زیر گوشکهای ماهی قرمز و روشن باشد.

بوی بد ندهد.

جای فشار انگشت روی بدن آن باقی نماند.

 

مشخصات تخم مرغ سالم:

وقتی در یک ظرف آب قرار داده می شود در ته ظرف قرار گیرد.

در موقع تکان دادن لق نزند.

بعد از شکستن زرده آن با سفیده مخلوط نباشد.

در مقابل نور زرد و شفاف باشد.

                                                                      

نیایش قلبی...

                                            خدایا !

یاری ام ده تا از ظاهر پسندیده و درونی آشفته بپرهیزم

   و بنده ای باشم در همه حال سپاس گوی تو .

  تا در هیچ وضعیتی با اراده کار ساز خود نستیزم

و در هر آنچه روی می دهد راضی باشم به رضای تو .

 

دستگیرم شو تا از هر شکوه و گلایه ای دست بردارم

 و تدبیر همه کارهایم را به دستان توانای تو بسپارم .

                   پس مرا موهبتی عطا کن

تا در هنگام بلا با دلی آرام نامت را بخوانم

و در روزگار امن و آسایش از یاد تو غافل نمانم.

 

                                   خدایا!

اگر همه درختان عالم قلم شوند

  و تمامی دریاهای جهان دفتر

و همه آدمیان از ابتدای آفرینش دنیا تا آخرت

        فقط و فقط بر آن شوند که

رحمت و بخشایش تو را بنگارند

کی یارای آن دارند که الطافت را وصف کنند .

 

پس یاری ام ده تا در رشته گران بهای خلقت تو

گوهری تابناک باشم نه خمره ای کم بها.

نیایش قلبی...

                                         خداوندا !

یاری ام ده چنان که دشمن مرا دشنام دهد لب فرو بندم و پاسخ را به تو واگذار کنم .

و اگر تو را ناروا گوید دمی خاموشی روا ندارم .

دستگیرم شو تا در سایه سار یکتایی تو جانی تازه کنم و در امنیت بی نیازی تو سراپا نیازمند

باشم.

پس مرا از شکوه عزتت همه ویرانی عطا کن و زنجیر یاد و محبتت را همواره بر گردنم بیاویز.

 

                                         خداوندا !

یاری ام ده تا از جماعت سوداگر نباشم که از بیم فردای شمار دست از خطا می کشند

تا در آن روز به پیشگاهت پریشان و از شرم سر به گریبان نباشند.

دستگیرم شو تا از مردم دل آگاه باشم که در همه حال حرمت دوست نگه می دارند

زیرا می دانند در همین دم حاضر است و بینا

و فردا دور است اما دوست نزدیکتر از رگ گردن .

پس مرا متانتی عطا کن تا یک دم در حضور دوست آنچه نا پسند اوست از من سر نزند.

نیایش قلبی...

                                               خدایا !

یاری ام ده تا اگر در بند دشمنان درمانده ام یا از بار خطاها رنجور و دلخسته ام هراسی به خود راه ندهم

که تو مرا پناهی.

دستگیرم شو که عمری بر باد داده ام و روزگار به بیهودگی سر آورده ام

اما همچنان به رحمت تو امیدوارم

که تو زیان دیدگان را نیز خریداری.

پس مرا شادی از خود رهیدن و بال و پر سوخته به سوی تو پریدن عطا کن.

 

                                       خدایا !

یاری ام ده تا بدانم عقل راه نیست ...

که چراغ راه است.

و هر چند چراغی به دست داشته باشم ...

تا نروم به مقصد نمی رسم.

دستگیرم شو تا در گرداب علم بی هدف از دیدار کعبه جمالت باز نمانم...

پس مرا لذت و سر مستی عشقی عطا کن تا پیوسته رهرو تو باشم که آن را نهایتی نیست.

ایمنی غذا...

چرا بهداشت مواد غذایی اهمیت دارد؟

انسان برای انجام کارهای خود به نیرو احتیاج دارد که این نیرو و انرژی را باید از غذای کافی و مناسب به

دست آورد. اگر چه مواد غذایی برای سلامتی لازم هستند اما آلودگی و فاسد شدن آنها می تواند

سلامتی انسان را به خطر بیندازد.

گاهی اوقات آلودگی مواد غذایی قبل از تولید آنها ایجاد می شود ( بیماریهای دامی) ولی در بیشتر مواقع

آلودگی مواد غذایی در اثر نا آگاهی یا بی توجهی انسان در زمان کار کردن با آنها رخ می دهد.

 

مواد غذایی مختلف از نظر سرعت فاسد شدن به سه دسته تقسیم می شوند :

۱- مواد غذایی زود فاسد شونده :

مانند شیر ..ماهی..مرغ و سایر مواد غذایی حیوانی که باید انها را فقط برای مدت کوتاه و آن هم در

یخچال نگهداری نمود.

۲- مواد غذایی نیمه فاسد شونده :

مانند سبزیها و میوه ها که می توان آنها را در هوای خنک و بیرون از یخچال برای مدتی کوتاه نگهداری کرد

و در هوای گرم باید آنها را در یخچال قرار داد.

۳- مواد غذایی دیر فاسد شونده :

مانند حبوبات و دانه های غلات خشک ( گندم و برنج ) که این مواد را می توان در شرایط مناسب برای

مدتی طولانی نگهداری کرد.

 

چه بیماریهایی از طریق غذا منتقل می شوند ؟

اگر مواد غذایی مخصوصا غذاهای پخته خوب نگهداری نشوند می توانند موجب مسمومیت غذایی شوند

از علائم مسمومیت غذایی میتوان استفراق و اسهال را نام برد.

اگر مواد غذایی از جمله سبزیها و کاهو به تخم انگلهای روده ای آلوده باشند می توانند باعث بیماریهای

انگلی مثل کرم و کیست شوند.

قارچها و کپکهایی که روی مواد غذایی نظیر آبلیمو ..آبغوره ..سس گوجه فرنگی و ...رشد می کنند می

توانند باعث مسمومیت شوند و مصرف طولانی این مواد در مدت زیاد می تواند موجب سرطان شود.

 

با رعایت اصول بهداشت فردی ..بهداشت محیط ..جلوگیری از تماس حیوانات و حشرات با غذا و

نگهداری غذا در محل و محیط مناسب می توان در مراحل مختلف از آلوده شدن مواد غذایی

جلوگیری کرد.

                                                                 

هر روز به سوی تو می آیم ...

                        

     ندای دلنشین

با خود صادق باش . به زبان خود سخن بگو نه به الفاظ وام گرفته از دیگران.

درست همان طور که نمی توان با صدای دیگری ترانه بخوانی.

نباید از آنچه با تجربه خویش نیاموخته ای سخن گویی.

 

ضیافتی هست که بسیار با شکوهتر از ضیافت شاهان است :

ضیافت عشق ! هر جا که می روی این ضیافت را بر پا کن .

و به یاد آر هر چه بیشتر به دیگران عشق ورزی عشق بیشتری در وجودت جاری خواهد شد .

و اندوخته ات پایان ناپذیرتر خواهد شد.

 

زندگی بهترین مکتب است.تجربه بهترین استاد است.

طبیعت بهترین کتاب است.قلب بهترین معبد است.

خداوند بهترین دوست است و بهترین فرد کسی است که در هر نفسش به خدا عشق می ورزد و از هر

آنچه روی می دهد خرسند است و دست یاری به سوی افتادگان و محنت دیدگان می گشاید.

هر روز به سوی تو می آیم...

   

    ندای دلنشین

آیا می خواهید دنیا را اصلاح کنید ؟ ابتدا ببینید آیا خود اصلاح شده اید؟ و خویش نوین خود را با نیایش و

پرستش  خدا و خدمت عاری از خودخواهی باز ساخته اید؟

 

در هر اندیشه ...در هر کلام ...در هر عملتان بهترین قسمت وجودتان را جاری کنید .

همه چیز را با عشق به خدا انجام دهید.

 

بسیاری از ما نگران گذشته هستیم و از آینده بیمناک.

دریغا که سرور لحظه حال را از دست می دهیم .

شادی در زمان حال و مکان حاضر نهفته است.

شادی گرفتن چیزی از زندگی نیست .

شادی حاصل طبیعی دادن بهترین هایمان به زندگی است.

 

بیایید همه چیز را برای خاطر عشق خدا انجام دهیم

(( هر آنچه می خوری...هر نیایشی که به جا می آوری ...هر یاری ای که به دیگران می رسانی...هر آنچه

انجام می دهی... همه را به عنوان پیشکش به خداوند به انجام رسان.)) آنگاه زندگی ماجرایی پر شور

می شود که هر لحظه اش خنیای آفتاب و درخشش اختران را نوا می کند. 

سفر مسافر...

چو از آن کویر وحشت به سلامتی گذشتی ...

به شکوفه ها ...

به باران ...

برسان سلام ما را...

                                        (( من تازه از سفر بر گشتم ...))

سفر خوبی بود...

همش تو دل طبیعت  بودم...

آخه من عاشق طبیعتم...

کوه...جنگل...و...و...و...

جاتون یه جورایی خالی بود...

وای!!! تو این طبیعت همه چی بود :  کوه...جنگل...رود...سبزه زار ...انواع گل ها و حتی

خارهای بی نظیر و زیبا...حتی کویررررررر...  عجیبه مگه نه؟

باور کنید مشاهده  پیرامون زندگی مثل طبیعت ...کهکشان ...و... می تونه وجود آفریدگار یکتا رو و

عظمت آفرینش اون خدای بی همتا رو برای هر موجودی ثابت کنه...

می دونید ! وقتی تو دل یه طبیعت خلوت و بکری...احساس می کنی بیشتر به خدا نزدیکی...

                    زندگی ...بودن...آرامش...و عشق رو با تمام وجودت حس می کنی...

                                                              

هر روز به سوی تو می آیم ...(بحثی در خداشناسی و خود شناسی)

                         

        ندای دلنشین

آه ! روح من !

تا کی بر سطح زندگی شناور خواهی ماند؟

تا کی به آنچه دنیا می دهد و باز می ستاند دل خوش خواهی داشت؟

به ژرفای وجود خود فرو رو !

آنجا گنجی لایزال نهفته است ...ثروت متعال زندگی.

این ندا بانگ بیداریست .روح بیدار می داند که باید از تاریکی به سوی نور عزیمت کند.

در یکی از نیایش های زیبای اسلام از خداوند به عنوان نورالمستوحشین فی الظلم : نور

وحشت زدگان در تاریکی یاد شده است.از این رو قدیسان دعا می کردند : ((خداوندا ! مرا از

تاریکی به نور هدایت کن.))

این نیایش خواسته قلبی هر زائر است .اما افسوس که بسیاری از ما از خاطر برده ایم که زائر

هستیم و اما راه را گم کرده ایم .از این روست که جان انسان امروز دستخوش بیقراری

است .و بیقراری به قرار نمی رسد مگر آنکه زائر به موطن باز رسد.

موطن همان روح است همان غایه آمال العارفین یا (( قلمرو آسمانی )).

برای رسیدن به موطن نباید از دنیا گریخت .بلکه باید آن را پذیرفت ..در آن زندگی کرد اما به

تملک آن نیامد.باید در دنیا زندگی کنیم و لیکن دنیایی نباشیم . و راز این هنر در قطع

وابستگیهاست.

در وابستگی بذر حرمان نهفته است .

اگر می خواهید وابسته نباشید فقط به دامان نیلوفرین خدا ..به دامان نیلوفرین یگانه معبود

وابسته باشید.

عیسی مسیح فرمود:  (( دنیا همچون پلی است . از آن بگذرید اما بر آن خانه نسازید.))

گذشتن از پل و خانه نساختن بر آن یعنی در دنیا زندگی کنید و به آن وابسته نباشید .

فرزانه بزرگ آلمان مایستر آکهارت گفته است: (( آن که می خواهد پاک و نیالوده باقی بماند

فقط نیازمند یک چیز است : نا وابستگی .))

نا وابستگی حقیقی زمانی رشد می کند که تشخیص  دهیم ارزش آنچه ترک می کنیم در

قیاس با آنچه دریافت می کنیم بسیار نا چیز است.

برای فردی با چنین ادراکی زر و گوهر همسنگ خاکستر و خاک است .رحمت و لطف خدا یگانه

ثروت واقعی است.

روزی زن و شوهری که ترک دنیا را در پیش گرفته بودند رو به جنگل می گذارند تا به زیارت

مکانهای مقدس بروند . طی راه که شوهر اندکی پیشتر از همسرش می رفت گوهری

درخشان بر راه دید.

اندیشید اگر همسرش این گوهر را ببیند وسوسه خواهد شدو آنگاه عهد ترک دنیا زیر پاخواهد

گذاشت .

پس گوهر را میان خاک پنهان کرد.

همسرش که او را دیده بود پرسید: (( اگر هنوز تفاوتی میان خاک و گوهر می شناسی چرا

دنیا را ترک کرده ای؟))

ترک کردن ضروری است و ترک حقیقی در واقع ترک نفس است .اگر شخصی دنیا یعنی

دارایی ..لذت  و قدرت هایش را ترک کرده باشد اما نفسش را نه .در واقع ترک را در پیش

نگرفته است .

ترک کردن باید کامل باشد .

صوفی بزرگ با یزید بسطامی گفته است : (( مرتاضان با ریاضت.. بندگان با بندگی.. و عالمان با

علمشان  پیش  از هر کسی از خدا جدا شده اند.))

ترک کردن از بطن عشق می روید .وقتی که عشق به خدا را (( با تمام ذهن ..قلب.. و روح

خویش )) می آموزیم  زنجیرها می گسلند و رها می شویم .فقط این عشق ..عشق عاری از

نفس ما را رها می سازد .

اگر خواهان عشقی ترک کردن را بیاموز.

ترک کردن فقط یک نوع است : ترک خواست فردی.

خداوندا !  بادا که خواست (( تو )) و نه خواست من تحقق پذیرد.

                                  ( بر گرفته از کتاب هر روز به سوی تو می آیم .نوشته >>جی . پی . وسوانی)

سکوت مسافر...

                                                                                                                           

سکوت خنده می زند بر فریاد غمهای بی اجابت...

این جاده های آشنا چه تمام نا شدنیست...

همچنان می روم و تنها نگاه آهی پر از خواسته های نا مشروع مرا به دنبال خود می کشاند ...

رقص آتشی تاریخی در ذهن باز مانده ای از کاروان عشاق هزاران خاطره به یاد ماندنی و

فراموش گشته را برای هزارمین بار زنده می کند...

و اینجاست که که من هم خنده ام می گیرد

و این بار تو بر خنده های من گریه می کنی ...

گریه هایت همیشه مقدس بوده اند...به تقدس سجاده هایی که برای راز و نیاز با خدای خود پهن 

می کردی و من عاشقانه بر عبادت تو می بالیدم...

آری ! جاده دور و درازیست و مقصدش ... نمی دانم ؟؟؟

نامه های کودکان به خدا...

خدای عزیز!

شايد هابيل و قابيل آنقدر همديگر رو نمي كشتند اگه هر كدوم يه اتاق خواب جداگانه داشتند...براي من و برادرم كه موثر بوده.  LARY       

خدا جون !

 لازم نيست نگران من باشي ... من هميشه دو طرف خيابون رو نگاه مي كنم . Dean      

آقاي خداي عزيز !

 دلم مي خواست آدما رو يه جوري مي ساختي كه آنقدر آسون تيكه پاره نشن
من تا حالا سه جاي بخيه و يه جاي زخم دارم.  Janet

خداي عزيز !

چرا به جاي اينكه بذاري مردم بميرند و مجبور شي كه آدماي تازه ديگه اي بسازي همين آدمايي كه وجود دارند رو نگه نمي داري؟  Jane  

خداي عزيز !

 بابا بزرگم ميگه وقتي كه اون كوچيك بوده تو هم وجود داشتي ...مگه تو چند سال قبل از اون بودي؟  Dennis

خداي عزيز !

تو چرا اونهمه معجزه زماناي قديم انجام مي دادي و حالا هيچي انجام نمي دي؟ seymour

امام زمان را بهتر و بیشتر بشناسیم...

                         یامهدی (عج )      

پيغمبر اكرم فرمودند:

مهدي طاووس اهل بهشت است.

امير مومنان (ع) به سينه مبارك خود اشاره نمود و فرمود:آه!چقدر شوق ديدار او (حضرت مهدي(ع) ) را دارم !!
حضرت امام محمد باقر (ع) فرمودند:

خوشا به حال كسي كه محضر او را درك كند و در خدمت او باشد.

حضرت امام رضا (ع) فرمودند:

اگر از عمر دنيا جز يك روز باقي نماند خداوندآن روز را چنان طولاني سازد تا او قيام كند و زمين را از عدل و داد

آكنده سازد همان سان كه از ظلم و ستم پر شده باشد.

القاب امام زمان (عج):

از جمله القاب شريف آن حضرت مهدي .قائم .منتظر.خاتم.حجت.صاحب و منصور است كه با بيان احاديث معصومين (ع) وجه تناسب برخي از اين لقبها با وجود مباركش بيان مي گردد:

1-مهدي

از حضرت امام جعفر صادق (ع) روايت شده است كه فرمود:
هنگامي كه قائم (ع) قيام نمايد.بار ديگر مردم را به اسلام دعوت مي كند و به احكام از بين رفته و فراموش شده آن آشنا مي گرداند و چون از جانب خداوند به امور گمشده و از ميان رفته راهنمايي مي شود او را مهدي مي گويند .

 2- قائم

ابو حمزه ثمالي مي گويد:
از حضرت امام محمد باقر (ع) پرسيدم: اي پسر رسول خدا ! مگر همه شما ائمه قائم به حق نيستيد؟
فرمود: بلي .
عرض كردم: پس چرا فقط امام زمان (ع) قائم ناميده شده است؟
فرمود: چون جدم امام حسين(ع) به شهادت رسيد صداي ناله فرشتگان برخاست و به شدت به درگاه الهي گريستند و گفتند: پروردگارا ! آيا قاتلين بهترين بندگان و زاده اشرف مخلوقات و برگزيده آفريدگانت را به حال خود مي گذاري؟
خداوند به آنان وحي فرستاد كه اي فرشتگان من آرام گيريد . به عزت و جلالم سوگند از آنها انتقام خواهم گرفت هر چند بعد از گذشت زمانها باشد .
آنگاه پروردگار عالم امامان از اولاد امام حسين (ع) را به آنها نشان داد و فرشتگان از ديدن آنان مسرور گشتند
ناگاه ديدند يكي از آنها ايستاده است و نماز مي گزارد .
خداوند فرمود: به وسيله اين قائم از آنها انتقام مي گيرم .

صقر بن دلف مي گويد به امام محمد تقي(ع) گفتم : اي فرزند رسول خدا ! چرا آن حضرت را قائم مي گويند؟
امام در پاسخ فرمودند: زيرا آن حضرت بعد از آن كه نامش از خاطره ها فراموش مي شود و اكثر معتقدين به امامتش از دين خدا بر مي گردند قيام مي كند.

از امام جعفر صادق (ع) نقل شده است كه فرمود: آن حضرت را به جهت كه بر اساس حق قيام مي كند قائم مي نامند.

 3- منتظر

صقربن دلف از امام جواد (ع) پرسيد:
چرا آن حضرت را منتظر مي گويند؟
فرمود: چون براي مدتي طولاني غيبت مي نمايد.
افراد با اخلاص منتظر ظهورش خواهند بود .و اهل شك و ترديد وجود وي را انكار مي كنند.
و منكران چون يادي از او مي شود تمسخر مي كنند !
كساني كه وقت ظهور را تعيين مي كنند دروغ مي گويند شتاب كنندگان به هلاكت ميرسند و آنها كه در مقام تسليم هستند رستگاري مي يابند.

 4- منصور

از امام محمد باقر(ع) روايت شده است كه آن حضرت در تفسير آيه شريفه :
و من قتل مظلوما فرمود:
او حسين بن علي(ع) است و در مورد بقيه آيه:

فقد جعلنا لوليه سلطانا فلا يسرف في القتل انه كان منصورا فرمود:
خداوند مهدي را منصور ناميد

 بشارت به ظهور امام زمان:

قرآن كريم :

حق آمد و باطل نابود گرديد .يقينآ باطل نابود شدني است.

او كسي است كه رسول خود را با هدايت و دين حق فرستاده تا او را بر همه اديان غالب سازد .هر چند مشركان

را نا خوشايند آيد.

در زبور بعد از ذكر ( تورات ) نوشتيم : بندگان شايسته ام وارث ( حكومت ) زمين خواهند شد.

خداوند به كساني از شما كه ايمان آورده و كارهاي شايسته انجام داده اند وعده مي دهد

كه قطعآ آنان را حكمران روي زمين خواهد كرد .

همانگونه كه به پيشينيان آنها خلافت روي زمين را بخشيد و دين و آييني را كه براي آنان

پسنديده پابر جا و ريشه دار خواهد ساخت و ترسشان را به امنيت و آرامش مبدل

مي كند ( آنچنان ) كه تنها مرا مي پرستند و چيزي را شريك من نخواهند ساخت .

و كساني كه پس از آن كافر شوند آنها فاسقانند.

 

در سوگ بزرگ بانوی اسلام ...

                                                       

امشب همه غم های عالم را خبر کن !

بنشین و با من گریه سر کن

گریه سر کن !

شهادت مادر عزیزمون حضرت فاطمة الزهرا ( سلام الله علیها ) را به پیشگاه

حضرت ولی عصر(عج) و همه مسلمانان جهان تسلیت می گوییم.